اين همان روشى بود كه خود قرآن نيز براى اعلام مسئله امامت، در پيش گرفته بود؛ پروردگار بارى‌تعالى مسئله امامت پس از رسول خدا (ص) را به گونه‌اى در قرآن كريم طرح و تبيين كرد كه هم براى طالبان حقيقت، روشنى و وضوح كافى داشت و هم با سردمداران حكومت نامشروع بى‌پرده و عريان مواجه نمى‌شد؛ كسانى كه از مدت‌ها قبل از وفات پيامبر (ص) به حكومت پس از آن حضرت چشم دوخته بودند و همواره براى رسيدن به رياستى كه آرزويشان بود و از آن محروم شده بودند، لحظه شمارى مى‌كردند، كسانى كه برايشان خيلى سخت بود كه به رهبرى امامان صالح اهل‌بيت (عليهم السلام)، كه شايستگان حقيقى اين امر بودند و خدا آنان را براى امامت برگزيده و از هرگونه پليدى پاك نموده بود، تن دهند.

اگر كسى كتاب خدا را به دقت بررسد و حجاب‌هاى تحجر و تعصب را از چشمان خويش برگيرد، با شمار بسيارى از آيات الهى مواجه مى‌شود كه گاه، كليات و قواعد امامت الهى را بيان مى‌كند و گاه، در مقام توضيح جزئيات و مصاديق آن است و بدون آنكه جاى هيچ شكى باقى بماند، در خواهد يافت كه حقيقت توحيد قرآنى، فقط و فقط در ولايت و امامت مستمر و پيوسته در همه اعصار و مراحل زندگى انسان- از فجر تاريخ تا پايان آن، كه خدا وارث زمين و هر كه بر آن است خواهد شد- خلاصه مى‌شود.