آنها پيامبرانى بودند كه خداوند مشمول نعمتشان قرار داده بود، از فرزندان آدم، و از كسانى كه با نوح بر كشتى سوار كرديم، و از دودمان ابراهيم و يعقوب، و از كسانى كه هدايت كرديم و برگزيديم. آنها كسانى بودند كه وقتى آيات خداوند رحمان بر آنان خوانده مى‌شد به خاك مى‌افتادند، در حالى كه سجده مى‌كردند و گريان بودند؛ سپس بعد از آنان نسلى جايگزين [آنان‌] شد كه نماز را تباه كردند، و از شهوات پيروى نمودند[١].

فَبِما نَقْضِهِمْ مِيثاقَهُمْ وَ كُفْرِهِمْ بِآياتِ اللَّهِ وَ قَتْلِهِمُ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَ قَوْلِهِمْ قُلُوبُنا غُلْفٌ‌

به خاطر پيمان‌شكنى آنها، و انكار آيات خدا، و كشتن به ناحق پيامبران، و به خاطر اينكه مى‌گفتند: بر دل‌هاى ما، پرده افكنده [شده و سخنان پيامبر را درك نمى‌كنيم، رانده درگاه خدا شدند][٢].

در اين دو آيه و نيز آيات ديگر، قرآن كريم تأكيد مى‌كند كه آن امامت و برترى كه خدا به فرزندان ابراهيم (ع) از نسل اسحاق و يعقوب (ع) ارزانى داشت، به دليل اينكه به گمراهى و انحراف و كفر و ظلم كشيده شدند، از آنان گرفته شد و به جاى اين برترى، لعنت الهى شامل حالشان گشت:

فَبِما نَقْضِهِمْ مِيثاقَهُمْ لَعَنَّاهُمْ‌

[١] . سوره مريم: ٥٨- ٥٩.

[٢] . سوره نساء: ١٥٥.