كه پروردگارش به او گفت: اسلام بياور! [و در برابر حق، تسليم باش! او فرمان پروردگار را، از جان و دل پذيرفت و] گفت: در برابر پروردگار جهانيان، تسليم شدم. و ابراهيم و يعقوب [در واپسين لحظات عمر] فرزندان خود را به اين آيين، وصيت كردند [و هر كدام به فرزندان خويش گفتند:] فرزندان من! خداوند اين آيين پاك را براى شما برگزيده است و شما، جز به آيين اسلام [تسليم در برابر فرمان خدا] از دنيا نرويد. آيا هنگامى كه مرگ يعقوب فرا رسيد، شما حاضر بوديد؟! در آن هنگام كه به فرزندان خود گفت: پس از من، چه چيز را مى‌پرستيد؟ گفتند: خداى تو، و خداى پدرانت، ابراهيم و اسماعيل و اسحاق، خداوند يكتا را، و ما در برابر او تسليم هستيم‌[١].

اين آيات به وضوح نشان مى‌دهد كه امامت الهى- مبتنى بر اساس اصطفاى الهى- در همه نسل‌ها در فرزندان ابراهيم (ع) مستمر بوده است؛ چه اينكه آيات:

وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ‌

از دودمان من [نيز امامانى قرار بده!]، [خداوند] فرمود: پيمان من، به ستمكاران نمى‌رسد[٢].

[١] . سوره بقره: ١٣٠- ١٣٣.

[٢] . همان: ١٢٤.