در نتيجه اين بعضيت، بعضيت نَسَبى نيست، بلكه رسالتى است؛ يعنى تنها به اين دليل، اصطفا شامل اين فرزندان مى‌شود كه اينان مظهر ارزش‌ها و آرمان‌هايى هستند كه خود مؤسس و زعيم خاندان مظهر آنها بوده است.

يكى از آياتى كه اين مطلب را تأييد مى‌كند و نشان مى‌دهد كه اين انتخاب و اصطفا رسالتى است نه نَسَبى، كلام خداى تعالى به نوح است. نوح به خداوند متعال عرض كرد:

رَبِّ إِنَّ ابْنِي مِنْ أَهْلِي وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْكَمُ الْحاكِمِينَ\* قالَ يا نُوحُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ‌

پروردگارا! پسرم از خاندان من است و وعده تو [در مورد نجات خاندانم‌] حق است و تو از همه حُكم‌كنندگان برترى. [خداوند متعال‌] فرمود: اى نوح! او از اهل تو نيست، او عمل غير صالحى است [فرد ناشايسته‌اى است‌][٢].

مفهوم آيه اين است كه اهل، در منطق قرآن كريم كسى است كه با زعيم خاندان نبوى، از لحاظ روحى منسجم و هماهنگ است، و هر

[١] . سوره آل عمران: ٣٤.

[٢] . سوره هود: ٤٥- ٤٦.