ستمكاران نمى‌رسد» ضميمه كنيم، درمى‌يابيم كه خداى تعالى، دعاى ابراهيم (ع) را مستجاب كرده و امامت را بر پايه شايستگى‌ها و صلاحيت‌ها، در فرزندان او قرار داده است كه از اين امر، به اصطفا تعبير شده است. بنابراين امامت در نسل ابراهيم تنها به دليل انتساب آنها به او، نيست؛ بلكه از رهگذر وجود صفات و شايستگى‌هاى رهبرى در آنان است كه ايشان را به مقام اصطفاى الهى رسانده است. بنابراين عهد الهى به ظالمين نسل ابراهيم (ع) نمى‌رسد، چنان‌كه غير ظالمين هم تنها بر پايه اصطفا و انتخاب الهى به اين مقام مى‌رسند. بدين رو از همه آلابراهيم، امامت فقط به آلعمران رسيد و آن نيز به دليل شايستگى‌هاى آنان بود. سپس اين اصطفاى خاص در مجموعه آلابراهيم در مورد محمد و آلمحمدصلوات الله عليهم اجمعين نيز به وقوع پيوست:

إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً

خداوند فقط مى‌خواهد پليدى و گناه را از شما اهل بيت دور كند و كاملًا شما را پاك سازد[١].

اين اصطفا و انتخاب خاندانى نيز بر اساس شايستگى‌ها و صلاحيت‌ها است، نه صرف نَسَب و حَسَب:

[١] . سوره احزاب: ٣٣.