امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ١١١ - نصوص خاص بر امامت برگزيدگان آلابراهيم(ع)

إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ ما فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ‌

آن گاه كه زن عمران گفت: پروردگارا، من عهد كردم فرزندى كه در رحم دارم [از فرزندى خود] در راه [خدمت‌] تو آزاد گردانم، اين عهد من را بپذير كه تويى شنوا و آگاه‌[١].

تا آنجا كه:

إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ‌

چون فرشتگان مريم را گفتند كه خدا تو را به كلمه خود بشارت مى‌دهد كه نامش مسيح، عيسى پسر مريم است، كه در دنيا و آخرت آبرومند و از مقرّبان [درگاه خدا] است‌[٢].

پس در اينجا انتخابى در ضمن انتخاب ديگر صورت گرفته است كه همان اصطفاى آلعمران به طور خاص از آلابراهيم است. حال اگر اين آيات را به آيه‌اى كه ابراهيم (ع) در آن از خدا درخواست مى‌كند كه امامت را در نسل او قرار دهد[٣] و پاسخ خداوند كه فرمود: «پيمان من، به‌

[١] . همان: ٣٥.

[٢] . همان: ٤٥.

[٣] .« از دودمان من‌[ نيز امامانى قرار بده!]»