امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ١١٠ - نصوص خاص بر امامت برگزيدگان آلابراهيم(ع)
برپاداشتن نماز و اداى زكات را به آنها وحى كرديم و تنها ما را عبادت مىكردند».
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ\* ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
خداوند، آدم و نوح و آلابراهيم و آلعمران را بر جهانيان برترى داد. آنها فرزندان [و دودمانى] بودند كه [از نظر پاكى، تقوا، درستى و راستى] برخى از [آنان از] برخى ديگرند و خداوند، شنوا و داناست[١].
اين آيه به دو نوع انتخاب و اصطفاى الهى اشاره مىكند: نخست، اصطفا و گزينش فردى، كه همان انتخاب و برترى دادن آدم و نوحs و ... است. دوم؛ اصطفا و گزينش خاندانى است، كه انتخاب آلابراهيم و آلعمران است. با توجه به اينكه آلعمران، گروهى از آلابراهيم است، بنابراين عطف آلعمران به آلابراهيم، عطف خاص به عام است و دالّ بر اين مطلب كه اصطفاى خاندانى در دو مرحله صورت گرفته است؛ مرحله اول، انتخاب آلابراهيم و مرحله دوم، انتخاب آلعمران از آلابراهيم. از اين رو آيات بعد، اصطفا و گزينش آلعمران را توضيح مىدهد:
[١] . سوره آل عمران: ٣٣ و ٣٤.