اطاعت، اطاعت حكم و رهبرى و فرمانروايى است نه اطاعت تبليغى صرف؛ چه اينكه در غير اين صورت بهتر بود كه خداوند متعال مى‌فرمود: «ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اينكه خدا اطاعت شود».

لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ

به راستى كه رسولانمان را با دلايل روشن فرستاديم و با آنان كتاب و ميزان نازل كرديم تا مردم عدل را به پا دارند[١].

مضمون اين آيه چنين است: ما در طول تاريخ بشريت، رسولانمان را با دلايل روشن و با كتاب و ميزان فرستاديم و مأموريت همه آنها اين بود كه حكومت خدا را در زمين بر پا كنند و عدالت را در ميان مردم بگسترند.

در اين آيه شريفه، كتاب به معناى قانون و دستور الهى است؛ زيرا كتاب در لغت، به معناى مكتوب است و مكتوب از مصدر «كتابت» است؛ به معناى وجوب و ثبوت. پس مراد از كتاب، اوامر و نواهى ثابت و لازم است. ميزان نيز چيزى است كه اشياء به وسيله آن ارزيابى مى‌شود، تا سالم و خراب آنها از هم جدا شود، و منظور از ميزان در اين آيه ميزان افعال است، نه اشياء. به وسيله اين ميزان، اعمال عادلانه از ظالمانه و افعال حق از باطل جدا مى‌شود و اين ميزان چيزى نيست جز ملكه عدالت و قوه عصمت كه با هدايت و عنايت الهى در شخصيت انبياء نهادينه شده است.

[١] . سوره حديد: ٢٥.