شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٩ - زندگى نامهى استاد الفقهاء والمجتهدين، ميرزا جواد تبريزى قدس سره

و مقام علمى والاى ايشان، مانع از آن نمى‌شد كه تازه نفس‌ها را رانده، و خود را فراتر از دنياى پر هياهو و جنجالى آنها بدانند. عشق به اهل بيت عليهم السلام و به خصوص بانوى دو عالم، حضرت فاطمه زهرا عليها السلام كه بارها با راهپيمايى‌هاى پا برهنه خود در روز شهادت آن حضرت، عشق و ارادت خود را نسبت به ايشان نشان داده بودند، يكى از رموزى است كه بدون شك، تمامى زندگى پربار آن مرحوم قدس سره متأثر و نشأت از آن گرفته بود. از ديگر ويژگى‌هاى آن مرحوم قدس سره كه شاگردان و ارادتمندانش همگى بر آن متفق القول اند، عنايت خاص ايشان به محرومان و به خصوص افرادى بود كه در جامعه از آنها به عنوان بى‌كس و كار ياد مى‌شود.

او پدرى مهربان و رئوف بود و رحلت ايشان ثلمه‌اى بود غيرقابل جبران،

«اذا مات العالم ثلم في الاسلام ثلمة لا يسدّها شي‌ء»[١]

چرا كه خسارت جبران ناپذيرى كه با فقدان ايشان حوزه هاى علمى و مراكز آموزشى را فرا گرفته، به مرور و روز به روز بيشتر از گذشته رخ نمايانده و احساس خواهد شد. به يقين آيندگان به مرور زمان شأن و منزلت او را درك مى‌كنند، زمانى كه او ديگر در ميان ما نيست. «

وسلامٌ عَلَيْهِ يَومَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوُت وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيّاً»[٢]

سلام و درود خداوند بر او باد كه جز در راه رضاى حق گام برنداشته و به غير از رضاى او به چيز ديگرى نينديشيد. البته از اين‌

[١]- الارشاد شيخ مفيد، ص ٢٣٠.

[٢]- مريم، آيه ١٥.