نويسنده براساس مسؤليت دينى خود موظف است عليه فساد و ظلم حكومت و غيره و عليه خطوط انحرافى مبارزه كند، مكارم اخلاق و مصالح مردم را بازگو كند، غافلين را بيدار، جاهلان را آگاه و گمراهان را اصلاح نمايد، نويسنده بايد روان‌شناسى محيط خود را بفهمد.

نويسنده بايد اولا خود را از نظر علمى و اخلاقى بسازد كه قلم جاهل يا فاسد براى مردم زيان‌بارتر از اسلحه دزدان است.

نويسنده بايد متوجه باشد كه قلم و نوشته او انقدر مقدس است كه خداوند به او سوگند خورده است (نون و القلم و ما يسطرون) و بايد انرا در اهداف مقدس بكار ببرد و خدا بهمه ما توفيق دهد.

(س- ٦٨): بر خلاف انتظار، ايمان به آخرت مسلمانان را از ارتكاب محرمات جلوگيرى نمى‌تواند چرا؟

(جواب): شكى نيست كه ايمان و اعتقاد به قيامت مانع معصيت و جنايت مى‌شود، هر عاقل وقتى اتش را ببيند تحت هيچ شرطى خود را در آن نمى اندازد. و اينكه اكثر مسلمانان بمعاصى مبتلا ميشوند از اين جهت است كه به قيامت فقط اقرار دارند و نه اعتقاد و همه ميدانيد كه بين اقرار و اعتقاد فاصله زيادى است، مومن كسى است كه اعتقاد قلبى داشته باشد وگرنه مجرد اقرار زبانى فقط براى مسلمان بودن كفايت ميكند.