خارجى كه گاهى هيچ خاصيتى ندارند بلكه موجب دلسردى متخصصين داخلى ميشوند و روح ابتكار و مديريت انان را خفه ميكنند و افراد لايق ما را مقلد و آقابلى بار مى‌آورند.

٤- گاهى مستشاران خارجى بدستور دولت خود عمدا برنامه مثمر اقتصادى را ببرنامه‌هاى بى‌فايده تبديل ميكنند و پولهاى قرضه را در موارد بيهوده مصرف و بر اقتصاد ملى ضربه مهلكى وارد مى‌سازند.

٥- گاهى هم قسمتى از پولهاى قرضه بجيب دولتمردان خاين و شكم پرست داخلى واريز ميشود و يا از نااهلى حكومت مدتها پول راكد مى‌ماند در حاليكه ملت بايد سود انها را بپردازند و براى هميشه غلام خارجيها باقى بمانند.

٦- سود دادن يك از بزرگترين محرمات اسلامى و يكى از وسايل مخرب اقتصادى است كه در اين مورد بايد فكرهائى بشود كه رساله حاضر گنجايش بيان انرا ندارد.

ولى توقع به اين دو اصل (پخته‌گى و هشيارى مسؤلين و قناعت در كمك گرفتن و قرض نمودن به ترتيبى كه ذكر شد) در صورتى صحيح است كه ما دولت متكى به آراى ملت داشته و دولتمردان ما متدين و دلسوز و عاقل بوده و مبتلا به احزاب مخالف نباشند وگرنه تمام فكر انان براى حفظ قدرت خودشان بكار ميرود و ملت و كشور مهمل مى‌مانند كه نتيجه ان سياروزى و بدبختى و فقر عمومى و انحطاط اخلاقى همگانى خواهد بود.

اصل سوم‌ استخراج معادن خدادادى كشور ما در درازمدت مى‌تواند تا