بهرحال در اوايل حكومت مجاهدين كه تنور جنگها انقدرها داغ نشده بود شايد دو سه مرتبه من به اقاى ربانى پيشنهاد گرفتن چنين كمكهاى ظريفانه بين‌المللى را براى دولت جديد كه هيچ پولى در بساط نداشت نمودم ولى كمتر جلب توجه او را نمود كه بناچار من ساكت شدم. و چنانچه عملى مى شد از ان استفاده خوبى براى كشور و حداقل براى خانواده‌هاى شهدا و معلولين از كمكها برده مى‌شد.

در اينجا مناسب است اين موضوع را نيز تذكر دهم كه دولت‌هاى فقير همانگونه كه براى حفظ استقلال خود در گرفتن كمكها بايد محتاط باشند و كم گرفتن باعزت بهتر از زياد گرفتن با وابسته‌گى است، بايد در گرفتن قرضهاى زياد از دولتهاى ديگر نيز شديدا محتاط باشند دولتهاى فقير امروزى هر كدام ٤٠، ٥٠ مليارد دالر از سرمايه‌داران خارجى (دولتها و بانكهاى بين المللى) مقروضند كه سالانه تنها سود اين قرضها شايد به دو صد ميليارد دالر برسد كه تمام زحمتهاى ملتهاى بدبخت در طول يكسال بجيب سودخوران گردن‌كفت مى‌رود و اينست استشمار اصلى. ضررهاى اينگونه قرضهاى ناموزون كه بانا اهلى و حتى خيانت دولتهاى فقير مقرون است بسيار زياد است كه به پاره‌اى از انان اشاره ميكنيم:

١- بوجود اوردن وابسته‌گى سياسى بضرر استقلال كشور.

٢- ضربه زدن به اقتصاد كشور بدليل سود سالانه پول كه همه زحمتهاى مردم را بجيب خارجيها مى‌اندازد.

٣- صرف شدن قسمتى از پول قرض به معاشات گزاف مستشاران‌