٢- نافع از عبد الله نقل ميكند كه جمعى از صحابه به انحضرت عرض كردند يا رسول الله مرده‌ها را ندا مى‌كنيد (صدا مى‌زنيد) فرمود شما شنواتر بانچه كه گفتم از آنان نيستيد. (بخارى حديث شماره ٣٨٠٢)

٣- عن ابن عمر:

وقف النبى (ص) على قليب بدر فقال هل وجدتم ما وعد ربكم حقا؟ ثم قال: انهم الان يسمعون ما اقول. فذكر لعائشة فقالت انما قال النبى (ص) انهم الان ليعلمون ان الذى كنت اقول لهم هو الحق ثم قرءت انك لا تسمع الموتى و ما انت بمسمع من فى القبور

(صحيح بخارى كتاب المغازى شماره ٣٧٥٩ و شماره ٣٧٦٠) درين روايت عبد الله همان فرمائش حضرت پيامبر را نقل ميكند كه انحضرت فرموده كه كفار كشته شده قريش در چاه آنچه را كه گفته‌ام مى‌شنوند ولى بى‌بى عائشة (رض) حرف عبد الله را رد ميكند كه انحضرت فرموده است انان ميدانند انچه را كه به انان گفته بودم حق بوده است نه اينكه مى‌شنوند.

بحث در اينكه قول كدام يك (عبد الله و بى‌بى عائشة) صحيح است ربطى بموضوع مورد نظر ما ندارد و حديث در هردو صورت دلالت بر حياة روح در برزخ ميكند زيرا شنيدن يا دانستن دليل بر حياة است و نيز نفس خطاب‌