و خود حضرت نبوى بگفته ام المؤمنين ميمونه كه بخارى در صحيح خود (بشماره ٣٢٦ در كتاب الحيض) نقل كرده است بر حصير نماز مى خواند كه از زمين ميروئيده و خوردنى و پوشيدنى هم نيست‌

و هو صلى الله عليه يصلى على خمرته ...

خمرة حصير كوچكى بوده كه از برگ درخت خرما ساخته مى‌شده است. كه در حاشيه صحيح بخارى چنين تفسير شده است. بلى انس ميگويد: وقتى كسى از ما نمى‌توانست كه روى خود را بر زمين بگذارد (يعنى بخاطر حرارت زمين) لباس خود را پهن ميكرد و بر ان سجده ميكرد (كنا نصلى مع النبى صلى الله عليه فى شدة الحر، فاذا لم يستطع احدنا ان يمكن وجهه من الارض بسط ثوبه فسجد عليه- شماره ١١٥٠ صحيح بخارى ابواب العمل فى الصلاة) و البته در چنين موقع ضرورت سجده بر لباس مانعى ندارد.

سجده بر خاك يا لباس و هر چيز ديگر براى خداوند است و عبادت، و اگر سجده بر خاك شرك باشد بر چيزهاى ديگر هم شرك ميشود كه بطلان ان بهمه كس معلوم است، بلى سجده براى خاك و براى لباس به اتفاق همه مسلمانان شرك است و بين سجده بر زمين و سجده براى زمين بسيار فرق است، ما سجده را براى خدا بر خاك ميكنيم و خداوند بهمه ما توفيق بندگى و فهم كامل و صميميت و برادرى عطا فرمايد.

(س- ٣٣): ما از صحبتهاى شما در سخنرانيها متعدد و در خطبه‌هاى نماز جمعه بسيار استفاده كرديم ولى تفصيلا نميدانيم و شايد فراموش كرده باشيم‌