و ساير خدمات مباحه و در بعضى اخبار منع از مطلق معاشرت و اعانت ايشان وارد شده است و محتمل است كه محمول بر مخالفان مذهب باشد و حقتعالى فرموده است ركون مكنيد بسوى آنها كه ستم كرده‌اند پس مس مى‌كند شما را آتش جهنم و شما را بغير از خدا ياورى نخواهد بود پس يارى كرده نخواهيد شد و ركون را اكثر تفسير كرده‌اند بميل قلبى و بعضى گفته‌اند مراد از ظالمان در اين آيه مشركانند و بعضى گفته‌اند مراد دخول بايشان است در ظلم و راضى بودن بفعل ايشان و اظهار محبت ايشان نه محض مخالطه و معاشرت از براى دفع ضرر ايشان و در بعضى از روايات وارد شده است كه ركون مودت و خيرخواهى و اطاعت است پس بايد با فساق و ظالمان از جهت فسق و ظلم بد بود و راضى باعمال ايشان به هيچ وجه نبايد بود و احوط آنست كه بدون تقيه يا مصلحت شرعى مانند هدايت ايشان يا دفع ضرر از مؤمنى يا قضاى حاجت مضطرى با ايشان معاشرت و مودت نكنند و مشهور ميان علماء آنست كه حرام است نوشتن و حفظ كردن كتب منسوخه و ياد گرفتن و ياد دادن آن مانند تورية و انجيل و كتب اهل ضلالت و بدعت مانند كتب سنيان و ساير مخالفان و كتب حكماء و صوفيه و ملاحده مگر از براى نقض و باطل كردن يا حجت كردن بر ايشان يا اخذ كلمات حقه از آنها يا تقيه و مشهور ميان علماء آنست كه آنچه پادشاهان و حكام بعلت خراج از رعايا ميگيرند از ايشان مى‌توان خريد و قبول هبه كرد و جايزه‌ها و بخششهاى ايشان را قبول مى‌توان كرد بعد از آنكه ايشان از رعايا گرفته باشند و اكثر گفته‌اند كه اگر اين كس را حواله كنند بر محل باز جايز است گرفتن و در اين شق اشكالى هست و پدر اگر واجب النفقه فرزند صغير خود باشد از مال او بقدر نفقه مى‌توان برداشت و از مال فرزند بالغ مى‌تواند نيز برداشت اگر نفقه او را ندهد و اگر مرافعه بحاكم شرع ممكن باشد در اين صورت احوط آنست كه بدون مرافعه برندارد و اكثر گفته‌اند كه زنان نان و نان خورش را بدون اذن شوهر تصدق مى‌توانند كرد اگر او نهى نكند و زياده نكند كه ضرر باو رساند و اگر مالى را به كسى داده باشند كه بفقرا يا علماء يا صلحا بدهد مشهور آنست كه اگر خود احتياج داشته باشد و موصوف باين صفت باشد از براى خود مى‌تواند برداشت و بعضى قيد كرده‌اند كه بشرطى كه زياده از ديگران برندارد و در بعضى از روايات منع وارد شده است و احوط آنست كه تا نهايت اضطرار نداشته باشد برندارد اما بعيال خود مى‌تواند داد اگر قادر بر نفقه ايشان نباشد و مشهور ميان علماء آنست كه خصى كردن حيوانات غير انسان جايز است و بعضى حرام دانسته‌اند و بعضى كمان گلوله انداختن را حرام دانسته‌اند مطلقا و بعضى گفته‌اند اگر از براى لهو و لعب باشد حرام است و جايز