کلیات مفاتیح الجنان - قمی، شیخ عباس - الصفحة ١٨ - تعقيب نماز مغرب منقول از مصباح متهجد

پس مى‌گويى

سُبْحَانَكَ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ اِغْفِرْ لِي ذُنُوبِي كُلَّهَا جَمِيعاً فَإِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ اَلذُّنُوبَ كُلَّهَا جَمِيعاً إِلاَّ أَنْتَ (١٨: پس نافلۀ مغرب را بجا مى‌آورى و آن چهار ركعت است به دو سلام و تكلم مكن ما بين آنها و شيخ فرموده كه روايت شده كه در ركعت اول سوره قُلْ يٰا أَيُّهَا اَلْكٰافِرُونَ بخوانند و در ركعت دوم قُلْ هُوَ اَللّٰهُ أَحَدٌ و در دو ركعت ديگر هر چه خواسته باشند و روايت شده كه حضرت امام على النقى عليه السلام در ركعت سوم سوره حمد و اول سوره حديد مى‌خواند تا وَ هُوَ عَلِيمٌ بِذٰاتِ اَلصُّدُورِ و در ركعت چهارم حمد مى‌خواند و آخر سوره حشر يعنى از لَوْ أَنْزَلْنٰا هٰذَا اَلْقُرْآنَ تا آخر سوره) : و مستحب است كه بخوانند در سجده آخر نوافل در هر شب و خصوصا در شب جمعه هفت مرتبه

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِوَجْهِكَ اَلْكَرِيمِ وَ اِسْمِكَ اَلْعَظِيمِ وَ مُلْكِكَ اَلْقَدِيمِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَغْفِرَ لِي ذَنْبِيَ اَلْعَظِيمَ إِنَّهُ لاَ يَغْفِرُ اَلْعَظِيمَ إِلاَّ اَلْعَظِيمُ : و چون از نافله فارغ شدى پس هر چه مى‌خواهى تعقيب مى‌خوانى و مى‌گويى ده مرتبه

مَا شَاءَ اَللَّهُ لاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ أَسْتَغْفِرُ اَللَّهَ پس مى‌گويى

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مُوجِبَاتِ رَحْمَتِكَ وَ عَزَائِمَ مَغْفِرَتِكَ وَ اَلنَّجَاةَ مِنَ اَلنَّارِ وَ مِنْ كُلِّ بَلِيَّةٍ وَ اَلْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَ اَلرِّضْوَانَ [اَلرِّضْوَانِ] فِي دَارِ اَلسَّلاَمِ وَ جِوَارَ [جِوَارِ] نَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَلسَّلاَمُ اَللَّهُمَّ مَا بِنَا مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنْكَ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ أَسْتَغْفِرُكَ وَ أَتُوبُ إِلَيْكَ (١٨: و مى‌خوانى ما بين نماز مغرب و عشا نماز غفيله را و آن دو ركعت است در ركعت اول بعد از حمد مى‌خوانى وَ ذَا اَلنُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغٰاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنٰادىٰ فِي اَلظُّلُمٰاتِ أَنْ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ اَلظّٰالِمِينَ فَاسْتَجَبْنٰا لَهُ وَ نَجَّيْنٰاهُ مِنَ اَلْغَمِّ وَ كَذٰلِكَ نُنْجِي اَلْمُؤْمِنِينَ و در ركعت دوم بعد از حمد مى‌خوانى وَ عِنْدَهُ مَفٰاتِحُ اَلْغَيْبِ لاٰ يَعْلَمُهٰا إِلاّٰ هُوَ وَ يَعْلَمُ مٰا فِي اَلْبَرِّ وَ اَلْبَحْرِ وَ مٰا تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلاّٰ يَعْلَمُهٰا وَ لاٰ حَبَّةٍ فِي ظُلُمٰاتِ اَلْأَرْضِ وَ لاٰ رَطْبٍ وَ لاٰ يٰابِسٍ إِلاّٰ فِي كِتٰابٍ مُبِينٍ پس دستها را به قنوت برمى‌دارى و مى‌گويى

اَللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِمَفَاتِحِ اَلْغَيْبِ اَلَّتِي لاَ يَعْلَمُهَا إِلاَّ أَنْتَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَفْعَلَ بِي كَذَا وَ كَذَا بجاى اين كلمه حاجت ذكر مى‌كنى پس مى‌گويى

اَللَّهُمَّ أَنْتَ وَلِيُّ نِعْمَتِي وَ اَلْقَادِرُ عَلَى طَلِبَتِي تَعْلَمُ حَاجَتِي فَأَسْأَلُكَ