برخورد محكم و با صلابت كه به انگيزه اجراى اوامر خداى متعال در قالب امر به معروف و نهى از منكر صورت مى‌گيرد، برخاسته از هواها يا ضعفهاى نفسانى نمى‌تواند باشد، بلكه تنها در جهت تحفّظ بر احكام و ارزش‌هاى دينى است و از آنجا كه سعادت دنيوى و اخروى انسانها در گرو عمل به دين و احكام نورانى آن است و سود و ضرر عمل كردن و يا عمل نكردن به اسلام تنها متوجّه خود بندگان است، كسانى كه به هر نحو در مقابل پياده شدن و تحقق عملى اسلام و احكام آن مى‌ايستند، به واقع راه رسيدن به كمال را بر روى سايرين مى‌بندند. از اين روست كه بايد با چنين افرادى مقابله كرد و اگر گفتار زبانى در آنها مؤثّر نيفتاد، بايد با اذن حاكم اسلامى با آنها شديداً برخورد كرد و حتّى در برخى حالات مجازات اعدام را در مورد آنها اعمال كرد.

بنابراين، بايد بين خشونت منفى و شدّت اسلامى فرق گذارد و در دام خنّاسان زمانه كه سعى دارند با يكى دانستن اين دو، غيرت دينى و خشم و صلابت مقدّس اسلامى را از ميان بردارند گرفتار نيامد و الاّ اينان كار را به جايى خواهند رساند كه ـ العياذ باللّه ـ پيامبر(صلى الله عليه وآله) و ائمه طاهرين(عليهم السلام) را نيز خشن دانسته، احكامى چون «قصاص» را غير انسانى معرّفى كنند و به شهادت رساندن سالار شهيدان در كربلا را واكنش مردم نسبت به خشونت پيامبر(صلى الله عليه وآله) در جنگهاى بدر و حنين بدانند!!

آيا ولىّ فقيه در اِعمال حكومت دينى مى‌تواند به زور متوسّل شود؟

در فرهنگ دينى تشيّع، مشروعيّت حكومت برآمده از اذن الهى است، با اين حال براى عينيّت يافتن حكومت و پياده شدن احكام الهى داشتن مشروعيّت به تنهايى كافى نيست، زيرا حكومت با هر پشتوانه سترگ نظرى مادام كه مقبوليّت مردمى نيابد هرگز قابل اِعمال نخواهد بود.

كسانى كه كمترين آگاهى از تاريخ اسلام داشته باشند به واهى بودن اين سخن كه اسلام با زور شمشير پيروز شد و تشكيل حكومت داد واقف‌اند. اساس دين بر پايه تبليغ و راهنمايى انسانها به سوى زندگى بر مبناى عقل و منطق است و آيات قرآنى روشن‌ترين گواه بر اين مدّعى است: