پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٤ - ويژگى حيات مطلوب قلب
گمراهىشان نيستى، نتوانى بشنوانى مگر كسانى را كه به آيات [نشانهها و سخنان] ما ايمان دارند و مسلماناند.
ضرورت زدودن سرمستى دل با خشيت از خدا
آنچه از آن سخن گفتيم، حيات معنوى و روحانى بود. اما گاه قلب از آن جهت كه مشاعر و احساسات حيوانى در آن زنده و بالنده است، برخوردار از حياتْ معرّفى مىشود و اگر كسى احساسات حيوانى بر قلبش چيره نشود و آن احساسات رو به خمودى و خاموشى نهاده باشد، دلمرده شناخته مىشود. البته آنچه طبيعت انسان خواهان آن است، به خودى خود مطلوب است؛ خواه جنبه دنيوى داشته باشد و خواه جنبه اخروى. صرف شادى و لذت بردن نامطلوب نيست، به ويژه اگر آن شادى و لذت دنيوى، مطلوب خدا و مورد رضايت او و امام زمان ـ عجل الله فرجه الشريف ـ و در نتيجه موجب سعادت اخروى گردد. اما بهجز تربيتشدگان در مكتب انبيا، شادىهاى نوع مردم منحصر به لذتهاى دنيوى و براى دنيا است و با توجه به اين كه آنان به دنيا اصالت مىدهند، وقتى هوسهاى دنيوىشان ارضا مىشود، شاد مىگردند و اگر از اين هوسها محروم بمانند، دلگير و اندوهگين مىشوند. البته چنين حالتى ناپسند و نامطلوب است و بر اين اساس خداوند مىفرمايد:
إِنَّ اللهَ لا يُحِبُّ الْفَرِحِينَ؛[١] خدا شادى كنندگان [سرمست] را دوست نمىدارد.
[١] قصص (٢٨)، ٧٦.