پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٢ - ويژگى حيات مطلوب قلب
چون از گذر اين زندگى، قابليتها و استعدادهاى ارزشمند انسان براى رسيدن به تعالى و كمالْ معطل مانده است، نمىتوان نام حيات و زندگى بر آن نهاد. خداوند براى تبيين اين حقيقت، حيات و زندگى اهل دوزخ را چنين ترسيم مىكند:
ثُمَّ لا يَمُوتُ فِيها وَلا يَحْيى؛[١] آنگاه نه در آن [آتش] مىميرد و نه زندگانى مىيابد.
كسى كه گرفتار آتش جهنم شده، نمىميرد؛ چون اگر بميرد، عذاب و آتش جهنم را احساس نمىكند و رنج نمىبرد. اما از نظر قرآن، حيات و زندگى هم ندارد؛ چون در قيامت كسى حيات واقعى دارد كه از رضوان و تجليات الاهى و نعمتهاى بهشتى برخوردار باشد. كسى كه در قيامت رنج مىبرد، از حيات واقعى بىبهره است.
حياتى مطلوب است كه سرچشمه آثار مطلوب و زمينهساز تكامل انسان باشد و مصالح واقعى انسان در پرتو آن تأمين گردد و او را به كمالات عالى الاهى برساند. اين همان حياتى است كه قرآن انسانها را بِدان دعوت مىكند. به پاس چنين حياتى است كه قرآن بر مردمى كه در آغاز در غفلت و جهل به سر مىبردند و بهرهاى از حقايق و معارف الاهى نداشتند و در واقع چون فاقد حيات متعالى انسانى بودند، مرده بودند، منّت مىگذارد كه ما با فرستادن پيامبران و هدايت خويش، به شما حيات بخشيديم:
[١] اعلى (٨٧)، ١٣.