پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٣ - مفهوم ترس

   خداوند در آيه ديگر نيز مى‌فرمايد:

وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَة فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثِير؛[١] و هر [گونه] مصيبتى به شما برسد به سبب دستاورد خود شما است، و [خدا] از بسيارى درمى‌گذرد.

   پس از آن‌كه روشن شد ترس ما از خدا، به معناى ترس از اعمال خود ما است كه به سلب نعمت الاهى و يا گرفتار شدن به عذاب الاهى مى‌انجامد، بايد توجه داشت كه عذاب گناهكاران از سوى خدا، با صفت رحمانيت خداوند منافات ندارد و خداوند در عين آن‌كه ارحم‌الراحمين است، عدالت و حكمتش ايجاب مى‌كند بدكاران و كسانى را كه به ديگران ستم كرده‌اند، در اين دنيا و يا در آخرت مجازات كند و اگر نيك بنگريم، عذاب و كيفر الاهى نيز خود مظهر رحمت خداوند است. بخشى از اعمال زشت بندگان در دنيا كيفر داده مى‌شود و بخشى بخشيده مى‌شود و بخشى از آن‌ها كه در دنيا تدارك نگرديده و عفو نشده است، در آخرت كيفر داده مى‌شود و اگر بنا بود خداوند در همين دنيا به عقوبت و كيفر همه گناهان بپردازد، كسى بر روى زمين باقى نمى‌ماند:

وَلَوْ يُؤاخِذُ اللهُ النّاسَ بِما كَسَبُوا ما تَرَكَ عَلى ظَهْرِها مِنْ دَابَّة وَلكِنْ يُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَل مُسَمًّى فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللهَ كانَ بِعِبادِهِ بَصِيراً؛[٢] و اگر خدا مردم را به [سزاى] آنچه انجام داده‌اند مؤاخذه مى‌كرد، هيچ جنبنده‌اى را بر پشت زمين باقى نمى‌گذاشت، ولى تا مدتى معيّن مهلتشان مى‌دهد و

[١]شورى (٤٢)، ٣٠.

[٢]. فاطر (٣٥)، ٤٥.