پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٢٧ - معيار سنجش ارزش انسان
او به هدايت و سعادت ابدى است و در برابر خطرات، تهديدات و مشكلاتْ باعث آرامش و آسودگى او مىگردد.
آرى، ياد و ذكر خدا به انسان هويت و شخصيت مىبخشد و در مواجهه با اضطرابها و خطرها باعث اطمينان و آرامش خاطر انسان مىگردد؛ چون در آن حالْ انسان خود را در پناه قدرت بىنهايت الاهى مىيابد. تصور كنيد كودكى كه مادرش را گم كرده يا كسى او را اذيت كرده و او گريان به دنبال مادرش مىگردد، وقتى به مادرش برسد، به آغوش مادر پناه مىبرد، و در اين حال به يكباره نگرانىها و اضطرابهايش به آرامش و احساس آسودگى تبديل مىشود. انسانِ بىبهره از ياد خدا و گرفتار شده در درياى پرتلاطم سرگشتگى و خودفراموشى نيز وقتى به خداوند پناه آورد و دل را كانون ياد و توجه به خداوند ساخت، به يكباره آرامش مىيابد و احساس مىكند گمشده خود را بازيافته است. امير مؤمنان(عليه السلام) در اين مورد مىفرمايند:
عَجِبْتُ لِمَنْ يَنْشُدُ ضَالَّتَهُ وَقَدْ أَضَلَّ نَفْسَهُ فَلاَ يَطْلُبُهَا؛[١] در شگفتم از كسى كه به دنبال گمشدهاش مىگردد، در حالى كه خويشتن گم كرده و در پى يافتن آن نيست!
[١] عبدالواحد بن محمد، آمدى، غررالحكم و دررالكلم، بيروت، مؤسسة الاعلمي للمطبوعات، ج ٢، ص ٣٦.