يكى ديگر از عوامل مؤثر اين شكوفايى و حركت پرشتاب فلسفه و علم در ايران، شخصيت بى‌مثال بنيانگذار فقيد جمهورى اسلامى ايران، حضرت آيت اللّه العظمى امام خمينى قدس سرّه بود كه حاكمى حكيم و رهبرى عارف و فرزانه، و فقيه و حقوقدانى برجسته بشمار مى‌رفت؛ و اين پديده، يكبار ديگر اهميت نقش حكمت و دانش رهبران را در حسن اداره جامعه به اثبات رساند.

در كنار تحولات اجتماعى گسترده دو دهه گذشته ايران- كه سبب فراهم آمدن زمينه تحقيق و نشر دانش و بويژه علوم انسانى شد- كوشش به عمل آمد تا غبار فراموشى از چهره بسيارى از بزرگان حكمت و دانش زدوده شود و علما و حكما و عرفا و شعراى بزرگ اسلامى و ايرانى در سايه همايشهايى كوچك يا بزرگ به جامعه ملى و بشرى معرفى گردند.

در اين ميان ضرورت اقتضا داشت كه شخصيت بزرگ و بى‌همتايى همچون حكيم صدر الدّين محمّد شيرازى ملقب به «صدر المتألهين» و مشهور به «ملا صدرا» نيز- كه فيلسوف، قرآن‌شناس، مفسر، علامه حديث‌شناس و محدّث بزرگ اسلامى در قرن دهم و يازدهم هجرى است- به جهانيان شناسانده شود و آثار بيمانند او با كاملترين و بهترين صورت تصحيح و مقدمه‌نگارى و پاورقى‌نويسى و ويرايش گردد و با چاپى شايسته در دسترس مشتاقان حكمت و تفسير و حديث و معارف اسلامى و بشرى قرار گيرد.