احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٩٥ - ١ - محوريت پيوند ولايى

آن رهبرى كه نسبت به ايشان از خودشان سزاوارتر است، و حقّ گزينش دمسازى جز آن را ندارند. پس‌از آن نوبت به صله رحم (برقرارى پيوند خويشى) ميان مؤمنان مى‌رسد، كه هريك نسبت به آن از ديگرى سزاوارتراند. در واقع ايشان وارثان يكديگرند و برخى از ايشان پرداخت ديه را (در برخى موارد قضايى) بجاى ديگرى بر عهده مى‌گيرند، همچنانكه برقرار ساختن پيوند هميارى ميان يكديگر در امور معاش و گذران زندگى نيز الزامى مى‌باشد. امّا در باب رابطه مؤمنان با خويشان غير مؤمن خود بايد گفت كه: چنين رابطه‌هايى را نمى‌توان كاملًا گسست، بلكه جايز است مؤمنان به ايشان نيكى هم بكنند.

با اين تفاصيل مى‌توان از مجموع اين رهيافتها احكام زير را استنباط كرد:

احكام:

١- همواره بايد احكام شريعت را بر پيوندهاى خويشى مقدّم دانست.

به عنوان نمونه اگر يكى از خويشان بخاطر انجام گناهى سزاوار كيفر ومجازات شود، نمى‌توان ميانجى گرى كرد و از او در برابر حكم شرع پشتيبانى نمود.

٢- هر مسلمانى بايد در درجه اوّل و مقدّم بر هر پيوندى و پيش از انتساب به خانواده و يا خاندان و عشيره، خود را يكى از اعضاى جامعه مؤمنان بداند، بنابراين سرزمين ايمان (دارالايمان) وطن مسلمانان ونخستين جايى است كه هر مسلمان بدان منتسب است. از اينرو اگر عشيره‌اى در دوطرف مرز ميان سرزمين كفر و اسلام، پراكنده شوند،