احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٩٦ - ١ - محوريت پيوند ولايى
بطوريكه بخشى از اعضاى عشيره در بخش اسلامى وبخش ديگر در سرزمين كفر به سربرند، بايد به حداقل ارتباط بسنده كرد، مگر اينكه خويشان ساكن در سرزمين كفر همگى از آنجا به سوى سرزمين و دولت اسلامى كوچ كنند.
٣- جايز نيست، روابط خانوادگى و مناسبات خاندانى در سرزمين اسلامى به چالشهاى امنيّتى بدل شوند؛ بلكه مىبايست در صورت در گرفتن جنگ ميان دارالاسلام و دارالكفر مؤمنان براى دفاع از اسلام و دولت اسلامى در برابر پدران و فرزندان و خويشانى كه در اردوى دشمن قرار دارند بايستند و با آنها به جنگ بپردازند.
٤- با اين وجود مؤمنان از كمك و يارى به خويشان خود در دارالكفر منع نشدهاند. مثلًا اگر مناطقى از دارالكفر كه خويشان ما در آنجا زندگى مىكنند دچار زمين لرزه شود، ما مىتوانيم به ايشان يارى رسانده و كمكهاى انسانى خود را برايشان ارسال كنيم.
٥- همچنين اگر خويشان يك فرد مؤمن بر مذهب او نبودند، اين امر نبايد باعث قطع رابطه آنها شود. در واقع مؤمنان مىبايست در هر حالتى در قبال خويشان خود هرچند با آنها در مذهب مختلف باشند، صله رحم بجا آورند، چراكه در هر حال آنها با يكديگر پيوند خويشى دارند.
٦- زمامداران جامعه ايمانى نيز بايد در عملى ساختن دستورات سخت خود، از خود نرمى نشان دهند وبا مخالفين خود قطع رابطه نكنند، به ويژه اگر اين مخالفين از خويشان ايشان باشند و يا اينكه به مسائل ناآگاه باشند.