دانشنامه امام حسن علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٨١ - فرمانروایان آفرینش
فرمانروایان آفرینش
محمد بن جریر طبری از محمد بن حجاره نقل میکند که گفت:
روزی امام
حسن مجتبی علیهالسلام را دیدم در حالی که عدهای آهو از کنار ایشان عبور
میکردند، امام علیهالسلام آنها را صدا زد، همگی جواب دادند و در مقابل
ایشانه حاضر شدند.
عرض کردیم: ای فرزند رسول خدا؛ اینها حیوانات وحشی هستند، معجزهای آسمانی به ما نشان بدهید.
فأومی نحو السماء ففتحت الأبواب و نزل نور حتی احاط بدور المدینة، فتزلزلت الدور کادت أن تخرب.
پس
به سوی آسمان اشاره فرمودند، درهای آسمان باز شد و نوری عظیم فرود آمد که
تمام خانههای مدینه را احاطه کرد، و خانهها به حرکت درآمدند به گونهای
که نزدیک بود خراب شوند.
عرض کردیم: ای فرزند پیامبر؛ آن نور را برگردان.
امام علیهالسلام به ما فرمود:
نحن
الأولون، و الآخرون، و نحن الآمرون و نحن النور، ننور الروحانیین، ننور
بنور الله و نروح بروحه، فینا مسکنه و الینا معدنه، الآخر منا کالأول و
الأول منا کالآخر.
ما (اهلبیت) اول هستیم که آفرینش با ما آغاز شده،
آخر هستیم که هستی با ما پایان میپذیرد، و ما فرمانروایانی هستیم که امر
ما را همهی موجودات تکوینا اطاعت میکنند، ما نوری هستیم که فرشتگان را
روشنی میبخشیم، به نور خدا آنها را منور و به بشارت الهی آنها را مسرور
میگردانیم، جایگاه نور خداوندی در ما و معدن آن به سوی ما است، اول ما
مانند آخر ما، و آخر ما همانند اول ما میباشد [١] .
(١) نوادر المعجزات: ١٢٦ ح ٨، مدینة المعاجز: ٢ / ١٢ ح ٨٥٨، اثبات الهداة: ٢ / ٥٦٢ ح ٢٨.