دانشنامه امام حسن علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٤٠ - عبدالله بن حسن (عبدالله اکبر)
عبدالله بن حسن (عبدالله اکبر)
او از دیگر فرزندان شجاع و دلاور حسن بن علی علیهماالسلام بود که با
قدرت روحی بسیار بالا در برابر صفوف دشمنان ایستاد و جهت یاری عمویش امام
حسین علیهالسلام چنین خواند:
ان تنکرونی فأنابن حیدرة
ضرغام آجام و لیث قسورة
علی الأعادی مثل ریح صرصرة
أکیلکم بالسیف کیل السندرة[١] .
«اگر
نمیشناسید مرا، من از فرزندان حیدرم (حیدر از القاب علی بن ابیطالب است)
همانند شیران بیشه سخت هجوم میبرم و مخالف را از پا در میآورم؛ بر
دشمنان همچون بادی تند (گوشخراش) میوزم و شما را با شمشیر به دیار عدم
میفرستم.»
عبدالله بعد از خواندن رجز و اجازه از عمویش حمله کرد،
چهارده نفر را به هلاکت رساند و خساراتی وارد نمود، ناگاه از چند سوی بر او
حمله بردند. هانی بن شبیب حضرمی بر او تاخت و شمشیری بر او زد که دیگر
توانش را از دست داد و به روی زمین افتاد و جان به جانان تسلیم نمود. [٢] .
(١) بحارالانوار، ج ٤٥، ص ٣٦؛ و در صفحه ٤٢ بند أخر را اضافه میکند.
(٢) منتهی الامال، ج ١، ص ٣٨٠.