دانشنامه امام حسن علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٥١ - عکس العمل در قبال توهین و استهزاء
عکس العمل در قبال توهین و استهزاء
امام محمّد باقر علیه السلام حکایت می فرماید:
روزی امام حسن مجتبی
علیه السلام جلوی منزل خود روی سکّوئی نشسته بود، ناگاه شخصی در حالی که
سوار الاغ بود وارد شد و به آن حضرت چنین گفت:
سلام بر تو که مؤمنین را ذلیل و خوار گرداندی.
امام
مجتبی علیه السلام بدون توجّه به توهین او، اظهار نمود: در قضاوت خویش
عجله نکن، پیاده شو، بیا بنشین تا قدری استراحت کنی و با هم صحبت نمائیم.
پس
آن شخص از الاغ خود پیاده شد؛ و آرام آرام به سوی امام مجتبی علیه السلام
حرکت کرد، وقتی نزدیک حضرت رسید، امام علیه السلام به او فرمود: چه گفتی؟
جواب داد: گفتم: السّلام علیک، یا مُذِلَّ المؤمنین.
حضرت فرمود: این موضوع را از کجا و چگونه دانستی؟
گفت:
چون که خلافت و امارت مسلمین در دستان تو بود و آن را رها کردی و به این
ظالم متجاوز - یعنی؛ معاویه - سپردی که روش و سیره اش خلاف دستور الهی است.
حضرت فرمود: توجّه و دقّت کن تا برایت توضیح دهم:
از پدرم علی بن ابی طالب، امیرالمؤمنین علیه السلام شنیدم که او از رسول خدا صلی الله علیه وآله این مطلب را نقل نمود:
روزگار سپری نمی گردد مگر آن که شخصی پرخور و بی باک بر این امّت ولایت کند؛ و او معاویه است.
پس آن شخص از امام مجتبی علیه السلام پرسید: محبّت و علاقه نسبت به شما اهل بیت رسالت چگونه است؟ و چه أثری دارد؟
فرمود:
به خدا قسم! محبّت و علاقه نسبت به ما اهل بیت - عصمت و طهارت علیهم
السلام - در تمام امور و حالات سودمند است، گرچه اسیر دست ظالمان باشیم.
و
سپس افزود: محبّت و دوستی با ما - اهل بیت رسالت - سبب آمرزش گناهان می
گردد؛ همان طوری که وزش باد - در فصل پائیز - موجب ریزش برگ درختان است.[١]
.
(١) اختصاص مرحوم شیخ مفید: ص ٨٢.