دانشنامه امام حسن علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٢٩ - در جواب حکم ابوموسی در صفین
در جواب حکم ابوموسی در صفین
ای مردم! شما در کار عبدالله بن قیس و عمروبن عاص سخن بسیار گفتید، این
دو انتخاب شدند تا مطابق با کتاب خداوند حکم دهند، اما آن دو هوی و هوسشان
رابر قرآن ترجیح دادند، و هر که اینگونه عمل نماید حکم نامیده نمی شود،
بلکه محکوم علیه می باشد.
عبدالله بن قیس در مورد انتخاب عبدالله بن عمر
به خلافت خطا نمود، و در سه مورد دچار اشتباه شد: اینکه عمر پدر عبدالله
او را برای خلافت شایسته تشخیص ندانست و او را خلیفه قرار نداد، نیز در
اینکه او را به امارتی منصوب نکرد، و در اینکه مهاجرین و انصار برای
عبدالله بن عمر ارزشی قائل نبودند، و کسانی که داوری می کردند کاری را به
او واگذار نمی کردند، و حکومت از جانب خداوند واجب شده است.
پیامبر سعد
بن معاذ را در مورد بنی قریظه حکم قرار داد و او به حکم خداوند در میان
آنان حکم کرد، و پیامبر حکم او را تنفیذ کرد، و اگر غیر آن حکم می کرد،
پیامبر اجرا نمی نمود.
خطبته بعد حکم ابی موسی الاشعری فی صفین
ایها
الناس! انکم قد اکثرتم، فی امر عبدالله بن قیس و عمر بن العاص، فانما بعثا
لیحکما بکتاب الله فحکما بالهوی علی الکتاب و من کان هکذا لم یسم حکما
ولکنه محکوم علیه
و قد اخطا عبدالله بن قیس فی ان اوصی بها الی عبدالله
بن عمر، فاخطا فی ذلک فی ثلاث خصال: فی ان اباه لم یرضه لها و فی انه لم
یستأمره و فی انه لم یجتمع علیه المهاجرون و الانصار الذین نفذوها لمن بعده
و انما الحکومة فرض من الله
و قد حکم رسول الله صلی الله علیه و آله
سعدا فی بنی قریظة فحکم فیهم بحکم الله لاشک فیه، فنفذ رسول الله صلی الله
علیه و آله حکمه و لو خالف ذلک لم یجره.