دانشنامه امام حسن علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦١٩ - ضرورت حسن ظن به خدا در بخششها
ضرورت حسن ظن به خدا در بخششها
روزی مردی اعرابی سر راه امام حسن علیهالسلام را گرفت و با خواندن دو
بیت شعر ابراز نیاز کرد. امام علیهالسلام خزانهدار خود را احضار نمود و
فرمود: هر چه از اموال در خزانهی ما هست بیاور و به این مرد بده (در
خزانهی حضرت دوازده هزار درهم بود) خزانهدار گفت: این تمام چیزی است که
برای مخارج ما باقی مانده است.
قال علیهالسلام:
أعطه و احسن لمنک بالله، فأنشد:
عاجلتنا فأتاک وابل برنا
طلا و لو امهلتنا لم تمطر
فخذ القلیل و کن کأنک لم تبع
ما صنته و کأننا لم نشتر [١] .
امام حسن علیهالسلام فرمود:
(به
او بده و گمانت بر خدا خوش کن. و سپس خطاب به سائل طی شعری چنین فرمود: تو
شتابانمان کردی و تو را باران نیکی ما به رگبار فرو گرفت و اگر مهلتمان
میدادی، نمیبارید. پس این اندک را بستان و چنان باش که نفروختهای آنچه
را که نگه داشته بودی و ما هم چنان خواهیم بود که چیزی نخریدهام.)
(١) موسوعة المصطفی و العترة، ج ٥، ص ٩٤.