معاویه جهت زمینه سازی برای ولایت عهدی یزید و برداشتن امام حسن علیه‌السلام از سر راه خود سمی برای جعده دختر اشعث بن قیس (همسر امام حسن علیه‌السلام) فرستاد و عهد کرد که او را به همسری یزید درآورد و صد هزار درهم پول به وی دهد. تا او آن سم را به به امام حسن علیه‌السلام بنوشاند. روزی امام حسن علیه‌السلام به همسرش جعده فرمود:
قال علیه‌السلام:
هل عندک من شربة لبن؟ فقالت: نعم (و فیه ذلک السم الذی بعث به معاویة فلما شربه و جد مس السم فی جسده) فقال علیه‌السلام: یا عدوة الله قتلتینی قاتلک الله. أما والله لا تصیبین منی خلفا و لا تنالین من الفاسق عدو الله اللعین خیرا أبدا [١] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود:
(آیا نزد تو جرعه‌ای شیر هست؟ زن گفت: بله (و در آن همان سمی بود که معاویه برایش فرستاده بود. امام علیه‌السلام وقتی آن را نوشید، اثر سم را در اندام خویش دریافت) و فرمود: ای دشمن خدا، مرا کشتی خدایت بکشد. سوگند به خدا که پس از من به وصل شوهری نرسی و هرگز از فاسق دشمن خدا، به خیری نخواهی رسید.)
و در حدیث دیگری آمده است. امام حسن علیه‌السلام پس از مسمومیت به قاتل خویش (جعده دختر اشعث) فرمود:
قال علیه‌السلام:
عدوة الله! قتلتینی قتلک الله والله لا تصیبین منی خلفا، و لقد غرک و سخر منک، والله یخزیک و یخزیه [٢] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود:
(دشمن خداوند، مرا کشتی، خدایت بکشد. سوگند به خدا که پس از من به شوهری نرسی و بدان که تو را فریفته و بازیچه‌ات کرده است. خدا تو و او را خوار خواهد کرد.)
و در حدیث دیگری آمده است: امام حسن علیه‌السلام پس از مسمومیت به وسیله‌ی سمی که جعده دختر اشعث به آن حضرت نوشاند، فرمود:
قال علیه‌السلام:
لقد حاقت شربته، و بلغ أمنیته والله لا وفی لها بما وعد و لا صدق فیما قال [٣] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود:
(شربت او «معاویه» کارساز شد و به آرزویش رسید سوگند به خدا که معاویه به آنچه که به جعده وعده کرده بود، وفا نخواهد کرد و در آنچه که گفته بود، راست نگفته است.)

[~hr~]پی نوشت ها:
(١) ١- بحارالأنوار، ج ٤٣، ص ٣٢٨.
٢- مسند الامام المجتبی علیه‌السلام ص ١٢٤، ح ٣٤.
(٢) ١- اثبات الهداة، ج ٥، ص ١٥٠، ح ١٢.
٢- الخرائج و الجرائح، ج ١، ص ٢٤٢.
٣- بحارالأنوار، ج ٤٤، ص ١٥٤.
٤- مسند الامام المجتبی علیه‌السلام ص ١٢٣، ح ٣٤.
٥- مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ٨.
(٣) ١- الغدیر، ج ١١، ص ٩.
٢- مروج الذهب، ج ٢، ص ٤٢٧.
٣- موسوعة المصطفی و العترة، ج ٥، ص ٣٧١.