در حدیث آمده است یکی از اهل شام که به مدینه آمده بود، همین که با امام حسن علیه‌السلام برخورد نمود شروع کرد به ناسزاگویی (همان گونه که در شام اهانت و ناسزاگویی به اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم رایج بود) امام علیه‌السلام به او پاسخی نداد تا سخنانش تمام شود. سپس آن حضرت به مرد شامی سلام کرد و فرمود:
أیها الشیخ أظنک غریبا و لعلک شبهت فلو استعتبتنا اعتبناک و لو سألتنا أعطیناک و لو استرشدتنا أرشدناک و لو استحملتنا و ان کنت جائعا اشبعناک و ان کنت عریانا کسوناک و ان کنت محتاجا اغنیناک و ان کنت طریدا آویناک و ان کان لک حاجة قضیناها لک فلو حرکت رحلک الینا و کنت ضیفنا الی وقت ارتحالک کان اعود علیک لأن لنا موضعا رحبا و جاها عریضا و مالا کبیرا. (کثیرا) [١] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود:
(ای شیخ گمان می‌کنم که غریب باشی و گویا بر تو اموری مشتبه شده باشد، پس اگر از ما حلالیت بطلبی و بخواهی که از تو راضی شویم، از تو راضی و خشنود می‌شویم و اگر چیزی سؤال کنی برایت باربر فراهم می‌کنیم و اگر از ما طلب ارشاد و هدایت کنی تو را ارشاد می‌کنیم و اگر باربرداری بطلبی عطا می‌کنیم و اگر گرسنه باشی تو را سیر می‌کنیم و اگر برهنه باشی تو را می‌پوشانیم و اگر محتاج باشی بی‌نیازت می‌کنیم و اگر رانده شده‌ای ترا پناه می‌دهیم و اگر حاجتی داری حاجتت را برمی‌آوریم و اگر بار خود را به خانه‌ی ما فرود آوری و میهمان ما باشی، تا وقت رفتن برای تو بهتر خواهد بود، زیرا که ما خانه‌ی بزرگ و جاه و مال فراوان داریم.)
در ادامه‌ی روایت آمده است:
آن مرد چون این برخورد را از حضرت امام مجتبی علیه‌السلام دید، گریست و گفت:
(شهادت می‌دهم که تو جانشین خدا در زمین هستی و خدا می‌داند که رسالت خویش را در کجا قرار دهد. من پیش از این سرسخت‌ترین دشمن تو و پدرت بوده‌ام، اما الان دوست داشتنی‌ترین شخص نزد من تو هستی.)
و در حدیث دیگری آمده است:
مردی از اهل شام می‌گوید به مدینه رفتم کسی را دیدم که نیکوتر از او ندیده بودم، پرسیدم او کیست؟ گفتند: حسن بن علی است. بر علی رشک بردم که پسری این چنین دارد، رفتم در مقابلش به او گفتم: آیا تو پسر ابوطالبی؟.
قال علیه‌السلام:
أنا ابن ابنه. قلت: فیک و بأبیک أسبهما. قال علیه‌السلام: أحسبک غریبا. قلت: أجل. قال علیه‌السلام: فمل معی ان احتجت الی منزل أنزلناک و الی مال أرفدناک و الی حاجة عاوناک [٢] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود:
(من پسر او هستم. گفتم: پس به تو و پدرت دشنام می‌دهم. امام علیه‌السلام فرمود: تو را غریبه می‌بینم. گفتم: بله، فرمود: همراه من شو! چنانچه نیاز به منزلی داشتی میزبانت می‌شویم و اگر نیازمند کمک مالی بودی، تو را تأمین می‌کنیم و اگر به کاری نیاز داشتی کمکت می‌کنیم.)

[~hr~]پی نوشت ها:
(١) ١- احقاق الحق، ج ١١، ص ١١٨ به نقل از مقتل الحسین خوارزمی، ص ١٣١، ط الغری.
٢- بحارالأنوار، ج ٤٣، ص ٣٤٤.
٣- تاریخ دمشق (ابن‌منظور) ج ٧، ص ٢٦.
٤- تاریخ دمشق ترجمه‌ی امام حسن علیه‌السلام ص ١٦٩، ح ٢٥٠.
٥- کامل مبرد، ج ١، ص ٣٢٥.
٦- مسند امام مجتبی علیه‌السلام ص ٥٠، ح ١٠، و ص ٩٣، ح ١٠٣.
٧- مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ١٩.
٨- منتهی الآمال، ج ١، ص ١٦٢.
(٢) ١- احقاق الحق، ج ١١، ص ١١٨، و ١١٩ به نقل از مطالب السئوول، ص ٦٧ ط. طوان.
٢- الکامل فی اللغة و الأدب (للمبرد) ج ٢، ص ٨٤.
٣-ربیع الابرار، ج ٢، ص ٢١٤، ح ٣٢.
٤- نثر الدرر، ج ١، ص ٣٣١، ب ٤.
٥- نهایة الارب، ج ٦، ص ٥٢، ط قاهره و ص ١١٧، ح ٤.