حجاج بن فرافصه از امام حسن علیه‌السلام روایت کرد که آن حضرت درباره‌ی تلاوت برخی آیات قرآن فرمود:
قال علیه‌السلام:
أنا ضامن لمن قرأ هذه العشرین آیة، اذا أصبح و اذا أمسی أن لا یمسه لص عاد و لا سبع ضار و لا سلطان ظالم، و لا ماء غالب:
آیة الکرسی [١] و ثلاث آیات من الأعراف [٢] ، (ان ربکم الله الذی خلق السموات،) الی قوله المحسنین، و عشر آیات من أول الصافات و ثلاث آیات من آخر سورة الحشر، (هو الله الذی لا اله الا هو عالم الغیب و الشهادة) الی آخرها و ثلاث آیات (یا معشر الجن) الی قوله (انس قبلهم و لا جان فبأی آلاء ربکما تکذبان). [٣] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود:
(من ضامن کسی هستم که این بیست آیه را هنگام صبح و شب بخواند که نه دزدی بزهکار اموال او را سرقت کند و نه درنده‌ای به او زیان رساند و نه سلطان و صاحب قدرتی به او ستم کند و نه آبی او را غرق کند:
آیة الکرسی و سه آیه از سوره‌ی مبارکه اعراف «ان ربکم الذی خلق السموات»، تا «ان رحمة الله قریب من المحسنین» و ده آیه از اول سوره‌ی صافات و سه آیه‌ی از آخر سوره‌ی حشر «الله الذی لا اله الا هو عالم الغیب و الشهادة» تا آخر سوره و سه آیه از سوره‌ی الرحمن از «یا معشر الجن» تا قول خداوند که فرمود: «انس قبلهم و لا جان فبأی آلاء ربکما تکذبان».)
و در حدیث دیگری آمده است: امام حسن علیه‌السلام درباره‌ی تلاوت این ٢٠ آیه‌ی قرآن فرمود:
قال علیه‌السلام:
أنا ضامن لمن قرأ بهذه العشرین آیة فی کل لیلة أن یعافیه الله من کل شیطان مارد، و من کل شیطان حاسد، و من کل لص عاد، و من کل سبع ضار، آیة الکرسی و ثلاث آیات من آخر الحشر.... [٤] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود:
(من ضامن کسی هستم که این بیست آیه را در هر شب بخواند، خدا او را از هر شیطان سرکش و شیطان حسود و از هر دزد بزهکار و از هر درنده‌ی زیان‌کار نگه می‌دارد و آن آیة الکرسی و سه آیه‌ی آخر سوره‌ی حشر است....)
و در حدیث دیگری آمده است: امام حسن علیه‌السلام درباره‌ی فضیلت و رهاورد تلاوت قرآن فرمود:
قال علیه‌السلام:
من قرأ القرآن کانت له دعوة مجابة اما معجلة و اما مؤجلة. [٥] .
امام حسن علیه‌السلام فرمود: (هر کس قرآن بخواند، دعایش مستجاب خواهد بود، حال یا فورا و یا با تأخیر.)

[~hr~]پی نوشت ها:
(١) سوره‌ی بقره، آیه‌های ٢٥٤ - ٢٥٧.
(٢) سوره‌ی اعراف، آیه‌های ٥٤ - ٥٦.
(٣) مسند امام مجتبی علیه‌السلام، ص ٥٦٩، ح ٣ نقل از اخبار اصفهان، ج ١، ص ٣١٤.
(٤) ١- تاریخ بغداد، ج ٤، ص ١٢٧.
٢- مسند امام مجتبی علیه‌السلام، ص ٥٦٩، ح ٤، (به نقل از تاریخ بغداد).
(٥) ١- الدعوات (للراوندی)، ص ٢٤، ح ٣١، فصل الثانی.
٢- بحارالأنوار، ج ٨٩، ص ٢٠٤، ح ٣١، ب ٢٣، و ج ٩٠، ص ٣١٣، ب ١٧، ذیل ح ١٧.
٣- مستدرک الوسایل، ج ٤، ص ٢٦٠، ح ٨ /٤٦٤٢.
٤- مسند امام مجتبی علیه‌السلام،ص ٥٦١، ح ٢.