عبيدالله مهدى كه سال ٢٩٦ هجرى قمرى در افريقا طلوع كرد به طريق اسماعيليه به امامت خود دعوت كرد و سلطنت فاطمى را تأسيس نمود پس از وى اعقابش مصر را دارالخلافه قرار داده تا هفت پشت بدون انشعاب سلطنت و امامت اسماعيليه را داشتند پس از هفتمين كه مستنصر بالله سعدبن على بود دو فرزند وى نزار و مستعلى سر خلافت و امامت منازعه كردند و پس از كشمكش بسيار و جنگ‌هاى خونين مستعلى غالب شد و برادر خود نزار را دست‌گير نموده زندانى ساخت تا مرد.

در اثر اين كشمكش پيروان فاطميين دو دسته شدند: «نزاريه و مستعليه».

نزاريه: گروندگان حسن صباح مى‌باشند كه از مقربان مستنصر بود و پس از مستنصر، براى طرفدارى كه از نزار مى‌نمود، به حكم مستعلى از مصر اخراج شد وى به ايران آمده پس از چندى از قلعه الموت از توابع قزوين سردرآورد. قلعه الموت و چند قلعه ديگر مجاور را تسخير كرد و به سلطنت پرداخت در آغاز كار به نزار دعوت كرد. پس از مرگ حسن (سال ٥١٨ ه. ق) «بزرگ اميد رودبارى» و پس از وى فرزندش «كيا محمد» به شيوه و آيين حسن صباح سلطنت كردند و پس وى فرزندش «حسن على ذكره السلام» پادشاه چهارم الموتى روش حسن صباح را كه نزارى بود برگردانيده به باطنيه پيوست.

تا هلاكوخان مغول به ايران حمله كرد، وى قلاع اسماعيليه را فتح نمود و همه اسماعيليان را از دم شمشير گذرانيد بناى قلعه‌ها را نيز با خاك يك‌سان ساخت. پس از آن در سال ١٢٥٥ هجرى آقاخان محلاتى كه از نزاريه بود در ايران به محمد شاه قاجار ياغى شد و در قيامى كه در ناحيه كرمان نمود شكست خورده به بمبئى فرار كرد و