به حسب آن‌كه از فصل‌هاى گذشته نتيجه گرفته مى‌شود، در اسلام پس از رحلت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در ميان امت اسلامى پيوسته امامى (پيشواى منصوب) از جانب خدا بوده و خواهد بود.

و احاديث انبوهى‌ [١] از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در توصيف ايشان ودر عددايشان و در اين‌كه همه شان از قريشند و از اهل بيت پيغمبرند ودر اين‌كه (مهدى موعود) از ايشان و آخرينشان خواهد بود، نقل شده است.

و هم‌چنين نصوص‌ [٢] از پيغمبر اكرم درامامت على عليه السلام كه امام اول است وارد شده است و هم‌چنين نصوص قطعى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و على عليه السلام در امامت امام دوم و به همين ترتيب گذشتگان ائمه به امامت آيندگانشان نص قطعى نموده‌اند.

به مقتضاى اين نصوص، ائمه اسلام دوازده تن مى‌باشند و نام‌هاى مقدس‌شان‌

[١] . از باب نمونه: «عن جابر بن سمرة قال: سمعت رسول‌الله يقول: لا يزال هذا الدين عزيزاً إلى اثنى‌عشر خليفة. قال فكبر الناس و ضجوا ثم قال كلمة خفية. قلت لأبي: يا أبه، ما قال؟ قال: قال كلهم من قريش». «صحيح ابى‌داود، ج ٢، ص ٢٠٧ و مسند احمد، ج ٥، ص ٩٢» و چندين حديث ديگر قريب به همين مضمون.

«عن سلمان الفارسى قال: دخلت على النبي صلى الله عليه و آله فإذا الحسين على فخذيه وهو يقبل عينيه و يقبل فاه و يقول: أنت سيد ابن سيد، و أنت امام ابن امام، و أنت حجة ابن حجة، و أنت أبوحجج تسعة، تاسعهم قائمهم». «ينابيع الموده، (چاپ هفتم) ص ٣٠٨»

[٢] . ر. ك: الغدير، علامه امينى؛ غاية المرام، سيدهاشم بحرانى؛ اثبات الهداة، محمدبن حسن حر عاملى؛ ذخائر العقبى، محب‌الدين احمد بن عبدالله طبرى؛ مناقب، خوارزمى؛ تذكرة الخواص، سبط ابن‌جوزى؛ ينابيع المودة، سليمان ابراهيم حنفى؛ فصول المهمة، ابن‌صباغ؛ دلائل الامامة، محمد بن جرير طبرى؛ النص و الاجتهاد، شرف‌الدين موسوى؛ اصول كافى، ج اول، محمدبن يعقوب كلينى و الارشاد، مفيد