هدايت شود كه سعادت دنيا و آخرتش را تأمين نمايد و به عبارت ديگر بايد سلسله اعتقادات و وظايف عملى را درك نموده روش زندگى خود را به آنها تطبيق كند تا سعادت و كمال انسانى خود را به‌دست آورد و گفته شد كه راه درك اين برنامه زندگى كه به نام دين ناميده مى‌شود راه عقل نيست بلكه راه ديگرى است به نام وحى و نبوت كه در برخى از پاكان جهان بشريت به نام انبياء (پيغمبران خدا) يافت مى‌شود.

پيغمبرانند كه وظايف انسانى مردم را به وسيله وحى از جانب خدا دريافت داشته به مردم مى‌رسانند تا در اثر به كار بستن آنها تأمين سعادت كنند.

روشن است كه اين دليل، چنان‌كه لزوم و ضرورت چنين دركى را در ميان افراد بشر به ثبوت مى‌رساند، هم‌چنين لزوم و ضرورت پيدايش افرادى را كه پيكره دست نخورده اين برنامه راحفظ كنند و در صورت لزوم به‌مردم برسانند، به ثبوت مى‌رساند.

چنان‌كه از راه عنايت خدايى لازم است اشخاصى پيدا شوند كه وظايف انسانى را از راه وحى درك نموده به مردم تعليم كنند، هم‌چنان لازم است كه اين وظايف انسانى آسمانى براى هميشه در جهان انسانى محفوظ بماند و در صورت لزوم به مردم عرض و تعليم شود؛ يعنى پيوسته اشخاصى وجود داشته باشندكه دين خدا نزدشان محفوظ باشد و در وقت لزوم به مصرف برسد.

كسى كه متصدى حفظ و نگهدارى دين آسمانى است و از جانب خدا به اين سمت اختصاص يافته، «امام» ناميده مى‌شود چنان‌كه كسى كه حامل روح وحى و نبوت و متصدى اخذ و دريافت احكام و شرايع آسمانى از جانب خدا مى‌باشد «نبى» نام دارد و ممكن است نبوت و امامت در يك‌جا جمع شوند و ممكن است از هم جدا باشند و چنان‌كه دليل نامبرده عصمت پيغمبران رااثبات مى‌كرد، عصمت ائمه و پيشوايان را نيز اثبات مى‌كند، زيرا بايد خدا براى هميشه دين واقعى دست‌نخورده و قابل تبليغى در ميان بشر داشته باشد و اين معنا بدون عصمت و مصونيت خدايى صورت نبندد.