دين: ترديد نيست در اين‌كه هر يك از افراد انسان در زندگى طبعاً به هم‌نوعان خود گراييده در محيط اجتماع و زندگى دسته جمعى اعمالى انجام مى‌دهد و كارهايى كه انجام مى‌دهد از همديگر بيگانه و بى‌رابطه نيستند و اعمال گوناگون وى مانند خوردن و نوشيدن و خواب و بيدارى و گفتن و شنيدن و نشستن و راه رفتن و اختلاطها و معاشرت‌ها در عين حال كه صورتاً از همديگر جدا و متمايز مى‌باشند با هم ارتباط كامل دارند، هر كارى را در هر جا و به دنبال هر كار ديگر نمى‌شود كرد بلكه حسابى در كار است.

پس اعمالى كه انسان در مسير زندگى انجام مى‌دهد تحت نظامى است كه از آن تخطى نمى‌كند و در حقيقت از يك نقطه مشخصى سرچشمه مى‌گيرد و آن اين است كه انسان مى‌خواهد يك زندگى سعادت‌مندانه داشته باشد كه در آن تا مى‌تواند كامروا بوده بخواسته و آرزوهاى خود برسد. و به عبارت ديگر تا مى‌تواند نيازمندى‌هاى خود را از جهت بقاء وجود به‌طور كامل‌ترى رفع نمايد.

و از اين‌جاست كه انسان پيوسته اعمال خود را به مقررات و قوانينى كه به دلخواه‌