آن وقت است كه انسان اصالت و استقلال را از خود و از هر چيز گرفته به صاحبش رد مى‌كند و دل از هر جا كنده به خداى يگانه مى‌پيوندد و در برابر عظمت و كبرياى وى به چيزى جز وى سر تعظيم فرود نمى‌آورد.

آن وقت است كه انسان تحت ولايت و سرپرستى پروردگار پاك قرار مى‌گيرد هر چه را بشناسد با خدا مى‌شناسد و باهدايت و رهبرى خدا با اخلاقى پاك و اعمالى نيك (آيين اسلام و تسليم حق كه آيين فطرت است) متلبس مى‌گردد.

اين است آخرين درجه كمال انسانى و مقام انسان كامل يعنى امام كه به موهبت خدايى به اين مقام رسيده و كسانى‌كه از راه اكتساب به اين كمال نائل شوند با اختلاف درجاتى كه دارند پيروان حقيقى امام مى‌باشند.

و از اين‌جا روشن مى‌شود كه خداشناسى و امام‌شناسى هرگز از هم جدا نمى‌شوند چنان‌كه خداشناسى و خودشناسى از هم جدا نمى‌شوند، زيرا كسى كه هستى مجازى خود را بشناسد هستى حقيقى خداى بى نياز را شناخته است.

پايان‌