پس از گذرانيدن دوران اسيرى، به امر يزيد براى استمالت افكار عمومى محترماً به مدينه روانه گرديد آن حضرت را بار دوم نيز به امر عبدالملك خليفه اموى، با بند و زنجير از مدينه به شام جلب كرده‌اند و بعد به مدينه برگشته است‌ [١].

امام چهارم پس از مراجعت به مدينه گوشه خانه را گرفته و در به روى بيگانه بسته مشغول عبادت پروردگار بود و با كسى جز خواص شيعه مانند «ابوحمزه ثمالى» و «ابوخالد كابلى» و امثال ايشان تماس نمى‌گرفت. البته خواص، معارفى را كه از آن حضرت اخذ مى‌كردند در ميان شيعه نشر مى‌دادند و از اين راه تشيع توسعه فراوانى يافت كه اثر آن در زمان امامت امام پنجم به ظهور پيوست.

از جمله آثار امام چهارم ادعيه‌اى است به‌نام ادعيه صحيفه و آن پنجاه و هفت دعاست كه به دقيق‌ترين معارف الهيه مشتمل مى‌باشد و زبور آل محمدش مى‌گويند.

امام چهارم پس از سى و پنج سال امامت به حسب بعضى از روايات شيعه به تحريك هشام خليفه اموى، به‌دست وليد بن عبدالملك مسموم شد [٢] و در سال نود و پنج هجرى درگذشت.

امام پنجم‌

امام محمدبن على (باقر) لفظ «باقر» به‌معناى شكافنده است و لقبى است كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله به آن حضرت داده بود [٣].

آن حضرت فرزند امام چهارم ودر سال پنجاه و هفت هجرى متولد شده بود در

[١] . تذكرة الخواص، ص ٣٢٤؛ اثبات الهداة، ج ٥، ص ٢٤٢

[٢] . مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ١٧٦؛ دلائل الامامه، ص ٨٠ و فصول المهمه، ص ١٩٠

[٣] . ارشاد مفيد، ص ٢٤٦؛ فصول المهمه، ص ١٩٣ و مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ١٩٧