چيزى را كه درك مى‌كردند بى كم و كاست مى‌گفتند و آنچه را مى‌گفتند مى‌كردند و آنچه مدعى بودند شعور مرموزى بودكه با مدد غيبى به ايشان افاضه مى‌شد و از آن راه وظايف اعتقادى و عملى مردم را از پيشگاه خدايى فرا گرفته به مردم تبليغ مى‌كردند.

و از اين‌جا روشن مى‌شود كه براى ثبوت دعوى نبوت، حجت و دليل لازم است و مجرد اين‌كه شريعتى كه پيغمبر مى‌آورد مطابق عقل مى‌باشد، در صدق دعوى پيغمبرى كافى نيست زيرا كسى كه دعوى پيغمبرى مى‌كند علاوه بر دعوى صحت شريعت خود دعوى ديگرى دارد و آن اين است كه با عالم بالا رابطه وحى و نبوت دارد واز جانب خدا مأموريت دعوت يافته است و اين دعوى در جاى خود دليل مى‌خواهد.

و از اين روى بود كه (چنان‌كه قرآن كريم خبر مى‌دهد) پيوسته مردم با ذهن ساده خود از پيغمبران خدا براى اثبات صدق دعوى نبوت معجزه مى‌خواسته‌اند.

و معناى اين منطق ساده و درست اين است كه وحى و نبوت كه پيغمبر خدا دعوى مى‌كند در ساير مردم كه مانند وى انسانند يافت نمى‌شود و ناچار نيرويى است غيبى كه خدا به‌طور خرق عادت به پيغمبر خود داده كه به وسيله آن سخن خدا را شنيده از روى مأموريت، به مردم برساند اگر راست است، پس پيغمبر از خداى خود بخواهد كه خارق عادت ديگرى به‌وجود آورد كه مردم به وسيله آن صدق نبوت پيغمبر (مدعى نبوت) را باور كنند.

چنان‌كه روشن است درخواست معجزه از پيغمبران طبق منطقى است درست و بر پيغمبر خداست كه براى اثبات نبوت خود ابتدا يا طبق درخواست مردم، معجزه بياورد و قرآن كريم نيز اين منطق را تأييد كرده از بسيارى از پيغمبران ابتدا يا پس از درخواست مردم معجزه نقل مى‌فرمايد.

البته بسيارى از كنجكاوان تحقق معجزه (خرق عادت) را انكار نموده‌اند ولى سخنشان به دليل قابل توجهى تكيه نمى‌دهد و علل و اسبابى كه براى حوادث تاكنون‌