مثالى ساده براى تفسير قرآن به قرآن: خداى تعالى در قصه عذاب قوم لوط در جايى مى‌فرمايد بر ايشان باران بد، بارانيديم‌ [٢] و در جاى ديگر اين كلمه را به كلمه‌اى ديگر تبديل كرده مى‌فرمايد برايشان سنگ بارانيديم‌ [٣] و از انضمام آيه دوم به آيه اول روشن مى‌شود كه مراد از باران بد سنگ‌هاى آسمانى است. كسى كه با نظر كنجكاوى در احاديث اهل بيت و در رواياتى كه از مفسرين صحابه و تابعين در دست است، رسيدگى نمايد ترديد نمى‌كند كه روش تفسير قرآن به قرآن تنها روش ائمه اهل بيت عليهم السلام مى‌باشد.

ظاهر و باطن قرآن‌

چنان‌كه فهميديم قرآن كريم با بيان لفظى خود مقاصد دينى را روشن مى‌كند و دستوراتى در زمينه اعتقاد وعمل به مردم مى‌دهد ولى مقاصد قرآن تنها به اين مرحله منحصر نيست بلكه در پناه همين الفاظ و در باطن همين مقاصد مرحله‌اى معنوى و مقاصد عميق‌تر و وسيع‌تر قرار دارد كه خواص با دل‌هاى پاك خود مى‌توانند بفهمند.

پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله كه معلم خدايى قرآن است مى‌فرمايد: [٤] قرآن ظاهرى انيق (زيبا و خوش آيند) و باطنى عميق دارد و نيز مى‌فرمايد: [٥] قرآن بطن دارد و بطنش نيز بطن‌

[١] . تفسير صافى، ص ٨ و بحارالانوار، ج ١٩، ص ٢٨

[٢] شعرا، آيه ١٢٧

[٣] حجر، آيه ٧٤

[٤] تفسير صافى، ص ٤

[٥] سفينة البحار و تفسير صافى، ص ١٥ و در تفاسير مرسلا از آن‌حضرت منقول است و در كافى و تفسير عياشى ومعانى الاخبار رواياتى در اين معنا نقل شده‌