آرى آنچه شيعه را از موافقت با خلافت انتخابى بازداشت ترس از دنباله ناگوار آن يعنى فساد روش حكومت اسلامى و انهدام اساس تعليمات عاليه دين بود. اتفاقاً جريان بعدى حوادث نيز اين عقيده (يا پيش بينى) را روز به روز روشن‌تر مى‌ساخت و در نتيجه، شيعه نيز در عقيده خود استوارتر مى‌گشت و با اين‌كه در ظاهر با نفرات ابتدايى انگشت شمار خود به هضم اكثريت رفته بود و در باطن به اخذ تعاليم اسلامى از اهل بيت و دعوت به طريقه خود اصرار مى‌ورزيدند در عين حال براى پيشرفت و حفظ قدرت اسلام مخالفت علنى نمى‌كردند و حتى افراد شيعه دوش به دوش اكثريت به جهاد مى‌رفتند و در امور عامه دخالت مى‌كردند و شخص على در موارد ضرورى اكثريت را به نفع اسلام راهنمايى مى‌نمود. [١]

روش سياسى خلافت انتخابى و مغايرت آن با نظر شيعه‌

شيعه معقتد بود كه شريعت آسمانى اسلام كه مواد آن در كتاب خدا و سنت پيغمبر اكرم روشن شده تا روز قيامت به اعتبار خود باقى و هرگز قابل تغيير نيست. [٢]

و حكومت اسلامى با هيچ عذرى نمى‌تواند از اجراى كامل آن سرپيچى نمايد تنها

[١] . تاريخ يعقوبى ص ١١١ و ١٢٦ و ١٢٩

[٢] . خداى تعالى در سوره سجده، آيه ٤٢ مى‌فرمايد: «وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ»؛ قرآن كتابى است گرامى كه هرگز باطل از پيش و پس به آن راه نخواهد يافت.

و در سوره يوسف مى‌فرمايد: «إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ»*؛ جز خدا كسى نبايد حكم كند. يعنى شريعت تنها شريعت و قوانين خدا است كه از راه نبوت بايد به مردم برسد و مى‌فرمايد: «وَ لكِنْ رَسُولَ اللَّهِ وَ خاتَمَ النَّبِيِّينَ» (احزاب آيه ٤٠) و با اين آيه ختم نبوت و شريعت را با پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله اعلام مى‌فرمايد:

و در سوره مائده، آيه ٤٤ مى‌فرمايد: «وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْكافِرُونَ»؛ هر كس مطابق حكم خدا حكم نكند كافر است‌