همه انواع آفرينش جارى است، نوع انسان به حكم ضرورت با نيرويى (نيروى وحى و نبوت) مجهز است كه او را به سوى كمال انسانيت و سعادت نوعى راهنمايى مى‌كند و بديهى است كه اگر اين كمال و سعادت براى انسان كه زندگى‌اش زندگى اجتماعى است، امكان وقوع نداشته باشد اصل تجهيز لغو و باطل خواهد بود و لغو در آفرينش وجود ندارد.

و با بيانى ديگر بشر از روزى كه در بسيط زمين سكنى ورزيده پيوسته در آرزوى يك زندگى اجتماعى مقرون به سعادت (به تمام معنا) مى‌باشد و به اميد رسيدن چنين روزى قدم بر مى‌دارد و اگر اين خواسته تحقق خارجى نداشت هرگز چنين آرزو و اميدى در نهاد وى نقش نمى‌بست چنان‌كه اگر غذايى نبود گرسنگى نبود و اگر آبى نبود تشنگى تحقق نمى‌گرفت و اگر تناسلى نبود تمايل جنسى تصور نداشت.

از اين روى به حكم ضرورت (جبر) آينده جهان روزى را در برخواهد داشت كه در آن روز جامعه بشرى پر از عدل و داد شده و با صلح و صفا هم زيستى نمايد و افراد انسانى غرق فضيلت و كمال شوند.

و البته استقرار چنين وضعى به‌دست خود انسان خواهد بود و رهبر چنين جامعه‌اى منجى جهان بشرى و به لسان روايات مهدى خواهد بود.

در اديان و مذاهب گوناگون كه در جهان حكومت مى‌كنند، مانند وثنيت و كليميت و مسيحيت و مجوسيت و اسلام، از كسى كه نجات دهنده بشريت است، سخن به ميان آمده و عموماً ظهور او را نويد داده‌اند؛ اگر چه در تطبيق اختلاف دارند و حديث متفق عليه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله: «المهدى من ولدى»؛- مهدى معهود از فرزندان من «از نسل من» مى‌باشد. اشاره به همين معناست.

بحث در ظهور مهدى عليه السلام از نظر خصوصى‌

علاوه بر احاديث بى شمارى كه از طريق عامه و خاصه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و