در زمان متوكل وضع زندگى سادات علوى، كه در حجاز بودند به مرحله رقت بارى رسيده بود چنان‌كه زن‌هاى ايشان ساتر نداشتند و عده‌اى از ايشان يك چادر كهنه داشتند كه در اوقات نماز آن‌را به نوبه پوشيده نماز مى‌خواندند [٢] و نظير اين فشارها را به سادات علوى كه در مصر بودند نيز وارد مى‌ساخت.

امام دهم به شكنجه و آزار متوكل صبر مى‌فرمود تا وى درگذشت و پس از وى منتصر و مستعين ومعتز روى كار آمدند و به دسيسه معتز آن حضرت مسموم و شهيد شد.

امام يازدهم‌

امام حسن بن على (عسكرى) فرزند امام دهم در سال ٢٣٢ هجرى متولد شده و در سال ٢٦٠ هجرى (بنا به بعضى از روايات شيعه) به دسيسه معتمد خليفه عباسى مسموماً در گذشته است‌ [٣].

امام يازدهم پس از درگذشت پدر بزرگوار خود به امر خدا و حسب التعيين پيشوايان گذشته به امامت رسيد وهفت سالى كه امامت كرد به واسطه سخت‌گيرى بيرون از اندازه مقام خلافت، با تقيه بسيار شديد رفتار مى‌كرد در به روى مردم حتى عامه شيعه بسته جز خواص شيعه كسى را بار نمى‌داد با اين حال اكثر اوقات زندانى بود. [٤]

[١] . مقاتل الطالبيين، ص ٣٩٥

[٢] . همان، ص ٣٩٥ و ٣٩٦

[٣] . ارشاد مفيد، ص ٣١٥؛ دلائل الامامة، ص ٢٢٣؛ فصول المهمه، ص ٢٦٦- ٢٧٢؛ مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ٤٢٢ و اصول كافى، ج ١، ص ٥٠٣

[٤] . ارشاد مفيد، ص ٣٢٤؛ اصول كافى، ج ١، ص ٥١٢ و مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ٤٢٩ و ٤٣٠