امام حسين عليه السلام راه كوفه را پيش گرفت در اثناى راه كه هنوز چند روز راه تا كوفه داشت، خبر يافت كه والى يزيد در كوفه نماينده امام را با يك نفر از معاريف شهر كه طرفدار جدى بود، كشته و به دستور وى ريسمان به پايشان بسته دركوچه و بازار كوفه كشيده‌اند [١] و شهر و نواحى آن تحت مراقبت شديد درآمده و سپاه بيرون از شمار دشمن در انتظار وى به سر مى‌برند و راهى جز كشته شدن در پيش نيست همين جا بود كه امام تصميم قطعى خود را به كشته شدن بى ترديد اظهار داشت و به سير خود ادامه داد [٢].

در هفتادكيلومترى كوفه (تقريبا) در بيابانى به نام كربلا، آن حضرت و كسانش به محاصره لشگريان يزيد درآمدند و هشت روز توقف داشتند كه هر روز حلقه محاصره تنگ‌تر و سپاه دشمن افزون‌تر مى‌شد و بالاخره آن حضرت و خاندان و كسانش با شماره ناچيز، در ميان حلقه‌هاى متشكل از سى هزار نفر مرد جنگى قرار گرفتند [٣].

در اين چند روز امام به تحكيم موضع خود پرداخته ياران خود را تصفيه نمود شبانه عموم همراهان خود را احضار فرمود در ضمن سخنرانى كوتاهى اظهار داشت كه: ما جز مرگ و شهادت در پيش نداريم و اينان با كسى جز من كار ندارند من بيعت خود را از شما برداشتم هر كه بخواهد مى‌تواند از تاريكى شب استفاده نموده جان خود را از اين ورطه هولناك برهاند.

پس از آن فرمود چراغ‌ها را خاموش كردند واكثر همراهان كه براى مقاصد مادى همراه بودند پراكنده شدند و جز جماعت كمى از شيفتگان حق (نزديك به چهل تن از

[١] . ارشاد مفيد، ص ٢٠٤؛ فصول المهمه، ص ١٧٠ و مقاتل الطالبيين، ص ٧٣

[٢] . ارشاد مفيد، ص ٢٠٥؛ فصول المهمه، ص ١٧١ و مقاتل الطالبيين، ص ٧٣

[٣] . مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ٩٨