اقامت امام حسين عليه السلام در مكه ادامه داشت تا موسم حج رسيد و مسلمانان جهان به عنوان حج گروه، گروه ودسته دسته وارد مكه و مهياى انجام عمل حج مى‌شدند آن حضرت اطلاع پيدا كرد كه جمعى از كسان يزيد درزى حجاج وارد مكه شده‌اند و مأموريت دارند با سلاحى كه در زير لباس احرام بسته‌اند آن حضرت را در اثناى عمل حج به قتل رسانند [١].

آن حضرت عمل خود را مخفف ساخته تصميم به حركت گرفت و در ميان گروه انبوه مردم سرپا ايستاده سخنرانى كوتاهى كرده‌ [٢] حركت خود را به سوى عراق خبر داد وى در اين سخنرانى كوتاه شهادت خود را گوشزد مى‌نمايد واز مسلمانان استمداد مى‌كند كه در اين هدف ياريش نمايند و خون خود را در راه خدا بذل كنند و فرداى آن روز با خاندان و گروهى از ياران خود رهسپار عراق شد.

امام حسين عليه السلام تصميم قطعى گرفته بودكه بيعت نكند و به خوبى مى‌دانست كه كشته خواهد شد و نيروى جنگى شگرف و دهشتناك بنى اميه كه با فساد عمومى و انحطاط فكرى و بى ارادگى مردم و خاصه اهل عراق تأييد مى‌شد، او را خورد و نابود خواهد كرد.

جمعى از معاريف به عنوان خير خواهى سر راه را بروى گرفته و خطر اين حركت و نهضت را تذكر دادند ولى آن حضرت در پاسخ فرمود كه من بيعت نمى‌كنم و حكومت ظلم و بيداد را امضا نمى‌نمايم و مى‌دانم كه به هر جا روم، و در هر جا باشم، مرا خواهند كشت و اين‌كه مكه را ترك مى‌گويم براى رعايت حرمت خانه خداست كه با ريختن خون من هتك نشود [٣].

[١] . ارشاد مفيد، ص ٢٠١

[٢] . مناقب ابن‌شهرآشوب، ج ٤، ص ٨٩

[٣] . ارشاد مفيد، ص ٢٠١ و فصول المهمه، ص ١٦٨