«فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرى‌* يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى‌* وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرى‌* فَأَمَّا مَنْ طَغى‌* وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا* فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى‌* وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌* فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌» [٤]

وقتى‌كه بزرگ‌ترين داهيه «روز رستاخيز» رسيد روزى كه انسان هر گونه تلاش و كوشش خود را به ياد مى‌آورد و آتشى كه براى عذاب روشن شده آشكار گرديد، «مردم دو گروه مى‌شوند» اما كسى كه طغيان نموده و زندگى دنيا را براى خود انتخاب نمود، آتش نامبرده جايگاه اوست و اما كسى كه از مقام خداى خود ترسيده ونفس خود را از هوى «دلخواه ناپسند» نهى كرد بهشت جايگاه اوست و بس.

[١] . عنكبوت، آيه ٥

[٢] . كهف، آيه ١١٠

[٣] . فجر، آيات ٢٧- ٣٠

[٤] . نازعات، آيات ٣٤- ٤١