و اگر به واسطه دلبستگى و پاى بندى به زندگى اين جهان و لذايد گذران و بى پايه آن از عالم بالا بريده و انس و الفتى به خداى پاك و پاكان درگاهش نداشته باشد گرفتار عذابى دردناك و بدبختى ابدى خواهد شد.

درست است كه اعمال نيك و بد انسان در اين نشئه گذران است واز ميان مى‌رود ولى صور اعمال نيك و بد در باطن انسان مستقر مى‌شود و هر جا برود همراه اوست و سرمايه زندگى شيرين يا تلخ آينده او مى‌باشد.

مطالب گذشته را مى‌توان از آيات ذيل استفاده نمود- خداى متعال مى‌فرمايد:

«إِنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الرُّجْعى‌» [١] برگشت مطلقا به سوى خداى توست.

و مى‌فرمايد: «أَلا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ» [٢] آگاه باشيد همه امور به سوى خدا بر مى‌گردد. و مى‌فرمايد: «وَ الْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ» [٣] امروز امر يك‌سره از آن خداست.

«ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً* فَادْخُلِي فِي عِبادِي» [٤]

اى نفس كه اطمينان و آرامش يافته‌اى (با ياد خدا) به سوى خداى خود برگرد، در حالى كه خشنودى و از تو خشنود شده، پس داخل شو در ميان بندگان من و داخل شو در بهشت من.

و در حكايت خطابى كه روز قيامت به بعضى از افراد بشر مى‌شود، مى‌فرمايد:

«لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ» [٥]

تو از اينها كه مشاهده مى‌كنى در غفلت بوده‌اى اينك پرده را از پيش چشمت برداشتيم و در نتيجه چشم تو امروز تيز بين است.

[١] . علق، آيه ٨

[٢] . شورى، آيه ٥٣

[٣] . انفطار، آيه ١٩

[٤] . فجر، آيات ٢٧- ٣٠

[٥] . ق، آيه ٢٢