البته اين بحث عقلى دامنه دراز و پرسش‌ها و پاسخ‌هاى بسيارى به دنبال خود دارد كه از گنجايش اين كتاب بيرون است و اين مقدار از آن بحث در اين‌جا به عنوان اشاره گذاشته شد و براى استقصاى بحث به كتب فلسفى اسلامى بايد مراجعه نمود.

مرگ از نظر اسلام‌

در عين اين‌كه نظر سطحى، مرگ انسان را نابودى وى فرض مى‌كند و زندگى انسان را تنها همين زندگى چند روزه كه در ميان زايش و درگذشت محدود مى‌باشد، مى‌پندارد، اسلام مرگ را انتقال انسان از يك مرحله زندگى به مرحله ديگرى تفسير مى‌نمايد. به نظر اسلام انسان زندگانى جاويدانى دارد كه پايانى براى آن نيست و مرگ كه جدايى روح از بدن مى‌باشد وى را وارد مرحله ديگرى از حيات مى‌كند كه كامروايى و ناكامى در آن بر پايه نيكوكارى و بدكارى در مرحله زندگى پيش از مرگ استوار مى‌باشد.

پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: «گمان مبريد كه با مردن نابود مى‌شويد بلكه از خانه‌اى به خانه ديگرى منتقل مى‌شويد» [١].

برزخ‌

طبق آنچه از كتاب و سنت استفاده مى‌شود انسان در فاصله ميان مرگ و رستاخيز عمومى يك زندگانى محدود و موقتى دارد كه برزخ و واسطه ميان حيات دنيا و حيات آخرت است. [٢]

انسان پس از مرگ از جهت اعتقاداتى كه داشته و اعمال نيك و بدى كه دراين دنيا

[١] . بحارالانوار، ج ٣، ص ١٦١ از اعتقادات صدوق‌

[٢] . همان، باب البرزخ‌