قرآن در بسيارى از آيات روئيدن نباتات را بآب باران نسبت داده و مرتبا گفته: وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ‌ ابراهيم، ٣٢، اين از آنجهت است كه آب درياها شور و تلخ است و براى نباتات و آشاميدن قابل استفاده نيست ولى بوسيله تبخير، آب خالص بصورت ابرها از سطح اقيانوسها بلند ميشود و بصورت باران و برف بخشكيها ميبارد و مورد استفاده حيوانات و نباتات قرار ميگيرد أَ فَرَأَيْتُمُ‌ الْماءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ، أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ‌ واقعة:

٦٨.

وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْضِ وَ إِنَّا عَلى‌ ذَهابٍ بِهِ لَقادِرُونَ. فَأَنْشَأْنا لَكُمْ بِهِ جَنَّاتٍ مِنْ نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ ... مؤمنون: ١٨.

اين آيه تذكّر ميدهد اوّلا آب بقدر احتياج مردم و حيوان و نبات از آسمان ميبارد و باريدن آن بدون تقدير و اندازه نيست. بلكه‌ «ماءً بِقَدَرٍ» است، ذخيره برفها در كوه‌ها در اثر برودت هوا و ذوب شدن تدريجى آنها و تشكيل جويبارها و رودخانه‌ها هم‌ «بِقَدَرٍ» است نه سرسرى.

ثانيا «فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْضِ» بايد اين آب در روى زمين و در اعماق آن كه در دسترس بشر است ساكن باشد كه بشر بتواند با حفر چاهها و قنوات آنرا مهار كند و مورد استفاده قرار دهد اگر اعماق زمين خاك رس نبود و آب در آنها حبس نميشد آبها بتدريج چنان باعماق فرو ميرفت كه از دسترس انسان خارج ميشد «وَ إِنَّا عَلى‌ ذَهابٍ بِهِ لَقادِرُونَ» «سبحان من مهد الارض للحياة».

وَ اللَّهُ خَلَقَ كُلَّ دَابَّةٍ مِنْ‌ ماءٍ نور، ٤٥ مراد از «ماء» نطفه است مثل‌ وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ‌ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً فرقان: ٥٤، ايضا أَ لَمْ نَخْلُقْكُمْ مِنْ‌ ماءٍ مَهِينٍ. فَجَعَلْناهُ فِي قَرارٍ مَكِينٍ‌ مرسلات: ٢٠.