يُطافُ عَلَيْهِمْ بِكَأْسٍ مِنْ‌ مَعِينٍ‌ صافّات: ٤٥. از آيه بنظر ميايد كه شراب بهشتى در روى زمين جارى ميشود چنانكه در «كأس» گذشت يعنى: كاسه شرابى كه از چشمه جارى شونده است بر آنها ميگردانند.

مَاعُونٌ‌: الَّذِينَ هُمْ يُراؤُنَ. وَ يَمْنَعُونَ‌ الْماعُونَ‌ ماعون: ٦ و ٧. بنا بر معناى اوّلى ظاهرا ماعون آنست كه پيوسته در گردش و جريان است چنانكه آنرا تبر، ديك، دستاس و نحو آن كه معمولا بعاريه داده ميشوند، معنى كرده‌اند و ايضا مانند قرض دادن، صدقه دادن، و زكوة كه در ميان مردم جريان دارند.

در صافى از كافى از امام صادق عليه السّلام منقول است:

«قَالَ: هُوَ الْقَرْضُ تُقْرِضُهُ وَ الْمَعْرُوفُ تَصْنَعُهُ وَ مَتَاعُ الْبَيْتِ تُعِيرُهُ وَ مِنْهُ الزَّكَاةُ».

در ذيل روايت هست كه بآنحضرت گفتند: همسايگان ما وقتيكه اين اشياء را بردند ميشكنند و فاسد ميكنند آيا ميتوانيم ندهيم؟

فرمود اگر اينطور باشند مانعى نيست كه ندهيد. اين حديث در مجمع و برهان نيز نقل شده است.

و در مجمع از طريق اهل سنت نقل شده كه مراد از ماعون زكوة واجبى است.

معى‌: روده. امعاء: روده‌ها وَ سُقُوا ماءً حَمِيماً فَقَطَّعَ‌ أَمْعاءَهُمْ‌ محمد: ١٥. نوشانده شوند آب جوشان را، پاره كند روده‌هايشان را اين كلمه تنها يكبار در كلام اللّه مجيد